Saturday, October 13, 2012
കണ്ണും കണ്ണടയും ....!!!
കണ്ണും കണ്ണടയും ....!!!
.
കണ്ണ് കാണാന്
കണ്ണട വെച്ചു
കണ്ണടക്കു മേലെ
കണ്ണും തുറന്നു വെച്ചു
കണ്ണിനും
കണ്ണടക്കും ഇടയില്
ചിത്രങ്ങള് വെച്ചു
വെച്ച ചിത്രങ്ങള്
കണ്ണില് എത്തുന്നില്ലെങ്കില്
കണ്ണ് എന്തിനു
കണ്ണട എന്തിനു ...???
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്.
വെളിച്ചം...!!!
വെളിച്ചം...!!!.
.
വെളിച്ചം കാണാന്
ഒരു മെഴുകു തിരി കത്തിച്ചു വെച്ചു
അതിന്റെ നാളം
കാറ്റില് ഉലയാതിരിക്കാന്
അതിനൊരു കണ്ണാടി കൂടും വെച്ചു
കണ്ണാടി കൂട് ഉടയാതിരിക്കാന്
അതിനൊരു ചട്ടക്കൂടുണ്ടാക്കി
ചട്ടക്കൂട് കേടാകാതിരിക്കാന്
അതെടുത്തു പെട്ടിയില് വെച്ചു.
അപ്പോള് എന്റെ വെളിച്ചമെവിടെ ...???
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്.
Friday, March 2, 2012
ഭാര്യയെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഭര്ത്താവ് ....!!!
ഭാര്യയെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഭര്ത്താവ് ....!!!
ഒരിക്കല് പോലും ഒരു പരിഭവവും പറയാത്ത അയാളെ ഞങ്ങള്ക്ക് എല്ലാവര്ക്കും ഒരുപാട് ഇഷ്ട്ടം ആയിരുന്നു. ഒരു പ്രശ്നത്തില് ഒപ്പം നില്ക്കാന് മാത്രം ആത്മ വിശ്വാസം ഇല്ലായ്മ മാത്രമായിരുന്നു അയാളില് ഞങ്ങള് കണ്ട ആകെയുള്ള ഒരു കുറവ്. അല്ലെങ്കില് ഏതു വിധത്തിലും എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ എന്തിനും സഹായിക്കാന് അയാള് ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാലത്ത് എഴുന്നേല്ക്കുന്നത് മുതല് രാത്രി കിടക്കുന്നത് വരെ ഓരോ മണിക്കൂറിലും അയാള് ഭാര്യയെ വിളിക്കുമായിരുന്നു എന്നതാണ് അയാളുടെ പ്രത്യേകത. എപ്പോഴും എന്തിനും മോളെ മോളെ എന്ന് ഒരു പ്രത്യേക താളത്തില് നീട്ടി വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓരോ ചെറിയ കാര്യങ്ങള് പോലും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകമായി അയാള് ഭാര്യയെ അറിയിക്കുമായിരുന്നു.
ഇത്രയധികം ഫോണ് ചെയ്യാന് മാത്രം അയാളുടെ ഫോണ് ഒരു അതിശയ ഫോണ് ആണെന്നും അല്ലെങ്കില് ടെലിഫോണ് എക്സ്ചേഞ്ച് അയാള്ക്ക് സ്ത്രീധനം കിട്ടിയതാണെന്നും ഒക്കെ ഞങ്ങള് കളി പറയുമായിരുന്നു. കാരണം, അത്രയധികം വിളിക്കുമെങ്കിലും, അതിനും മാത്രമൊന്നും അയാള് റീ ചാര്ജ് ചെയ്യുന്നത് ഞങ്ങള് കാണാറില്ലായിരുന്നു.
കാലത്ത് വസ്ത്രം മാറുന്നത് തൊട്ട് കാപ്പി കുടിക്കുന്നതും, പ്രഭാത ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതും, ഉച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതും, കുളിക്കുന്നതും, മുടി ചീകുന്നതും, എന്തിനു കക്കൂസില് പോകുന്നത് വരെ അയാള് ഭാര്യയെ വിളിച്ചു പറയുമായിരുന്നു. ഇതിനെല്ലാം ഭാര്യയുടെ അനുവാതവും വാങ്ങുന്നത് കാണുമ്പോള് ഞങ്ങള്ക്ക് തന്നെ നടക്കേട് ആകാറുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങള് ഓരോരുത്തരും മാറിമാറി കളിയാക്കിയിട്ടും, മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നില് വെച്ച് നാണം കെടുത്തിയിട്ട് പോലും ഒരിക്കല് പോലും അയാള് ഞങ്ങളോട് ദേഷ്യപ്പെടുകയോ പരിഭവപ്പെടുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും അയാള് ചെയ്യുന്നതില് നിന്നും ഒരിക്കലും അയാള് പിന്മാറിയിട്ടും ഇല്ലായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ മുന്നില് വെച്ച് തന്നെയാണ് സംസാരിക്കുക എങ്കിലും ഒരിക്കലും ഇങ്ങോട്ടുള്ള സംസാരം ഞങ്ങള് കേള്ക്കാതിരിക്കാന് അയാള് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുമായിരുന്നു. അതിനുള്ള ഒരകലം പാലിച്ചുകൊണ്ട് മാത്രമേ അയാള് എപ്പോഴും വിളിക്കാറുള്ളൂ . ചിരിച്ചുകൊണ്ടും, ചിലപ്പോള് പരിഭവിച്ചുകൊണ്ടും ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ, ഏറെ വാത്സല്യത്തോടെ സംസാരിക്കാറുള്ള അയാള് ഒരിക്കലും ഭാര്യയോടു ദേഷ്യപ്പെടുന്നതോ, ശാസിക്കുന്നതോ ഞങ്ങള് കണ്ടിട്ടേ ഇല്ല..
ഇത്രയും പ്രിയങ്കരിയായ, ആ ഭാര്യയെ ഒരിക്കലെങ്കിലും ഒന്ന് വിളിച്ചു സംസാരിക്കണമെന്ന് ഞങ്ങള് തീരുമാനിക്കുക തന്നെ ചെയ്തത് അങ്ങിനെയാണ്.അയാളോട് പറഞ്ഞാല് സമ്മധിക്കില്ല എന്നറിയാമായിരുന്നത് കൊണ്ട് മൂപ്പര് അറിയാതെ അവരെ ഒന്ന് വിളിക്കാന് തന്നെ ഞങ്ങള് തീരുമാനിച്ചു. അതിനുള്ള അവസരം കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങിനെയാണ് ഒരു പ്രധാന മീറ്റിങ്ങിനു അയാള് മീറ്റിംഗ് റൂമിലേക്ക് ഫോണ് എടുക്കാതെ പോയ തക്കത്തിന് ഞങ്ങള് അയാളുടെ ഫോണ് എടുത്ത് വിളിക്കാന് ശ്രമിച്ചതും.
വിളിച്ച കോളുകളിലും വന്ന കോളുകളിലും ഒക്കെ ഏറെ തിരഞ്ഞെങ്കിലും അയാളുടെ ഭാര്യയുടെത് എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു നമ്പരും ഞങ്ങള്ക്ക് അതില് കിട്ടാതെ വന്നപ്പോള് ഞങ്ങള് ശരിക്കും നിരാശരായി. വിളിച്ച ഉടനെ നമ്പര് മായ്ച്ചുകളയുകയായിരിക്കും അയാള് എന്ന് കരുതി ഞങ്ങള് വാശിയോടെ തന്നെ അടുത്ത അവസരത്തിനായി അന്വേഷണം തുടങ്ങി.
അങ്ങിനെയാണ് അയാളുടെ ഒരു അടുത്ത ബന്ധുവിനെ ഞങ്ങള് കണ്ടെത്തിയത്. ആവേശത്തോടെ ആദ്യം തന്നെ അദ്ധെഹതോട് അയാളുടെ ഭാര്യ കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോള് അയാള് പറഞ്ഞ മറുപടി ഞങ്ങളെ മുഴുവനായും തളര്ത്തി കളഞ്ഞു. അഞ്ചു വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് അയാളോടൊപ്പം ഉണ്ടായ ഒരു അപകടത്തില് അയാളുടെ ഭാര്യ മരിച്ചുപോയിരുന്നു. .....!!!
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്.
ഒരിക്കല് പോലും ഒരു പരിഭവവും പറയാത്ത അയാളെ ഞങ്ങള്ക്ക് എല്ലാവര്ക്കും ഒരുപാട് ഇഷ്ട്ടം ആയിരുന്നു. ഒരു പ്രശ്നത്തില് ഒപ്പം നില്ക്കാന് മാത്രം ആത്മ വിശ്വാസം ഇല്ലായ്മ മാത്രമായിരുന്നു അയാളില് ഞങ്ങള് കണ്ട ആകെയുള്ള ഒരു കുറവ്. അല്ലെങ്കില് ഏതു വിധത്തിലും എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ എന്തിനും സഹായിക്കാന് അയാള് ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാലത്ത് എഴുന്നേല്ക്കുന്നത് മുതല് രാത്രി കിടക്കുന്നത് വരെ ഓരോ മണിക്കൂറിലും അയാള് ഭാര്യയെ വിളിക്കുമായിരുന്നു എന്നതാണ് അയാളുടെ പ്രത്യേകത. എപ്പോഴും എന്തിനും മോളെ മോളെ എന്ന് ഒരു പ്രത്യേക താളത്തില് നീട്ടി വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓരോ ചെറിയ കാര്യങ്ങള് പോലും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകമായി അയാള് ഭാര്യയെ അറിയിക്കുമായിരുന്നു.
ഇത്രയധികം ഫോണ് ചെയ്യാന് മാത്രം അയാളുടെ ഫോണ് ഒരു അതിശയ ഫോണ് ആണെന്നും അല്ലെങ്കില് ടെലിഫോണ് എക്സ്ചേഞ്ച് അയാള്ക്ക് സ്ത്രീധനം കിട്ടിയതാണെന്നും ഒക്കെ ഞങ്ങള് കളി പറയുമായിരുന്നു. കാരണം, അത്രയധികം വിളിക്കുമെങ്കിലും, അതിനും മാത്രമൊന്നും അയാള് റീ ചാര്ജ് ചെയ്യുന്നത് ഞങ്ങള് കാണാറില്ലായിരുന്നു.
കാലത്ത് വസ്ത്രം മാറുന്നത് തൊട്ട് കാപ്പി കുടിക്കുന്നതും, പ്രഭാത ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതും, ഉച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതും, കുളിക്കുന്നതും, മുടി ചീകുന്നതും, എന്തിനു കക്കൂസില് പോകുന്നത് വരെ അയാള് ഭാര്യയെ വിളിച്ചു പറയുമായിരുന്നു. ഇതിനെല്ലാം ഭാര്യയുടെ അനുവാതവും വാങ്ങുന്നത് കാണുമ്പോള് ഞങ്ങള്ക്ക് തന്നെ നടക്കേട് ആകാറുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങള് ഓരോരുത്തരും മാറിമാറി കളിയാക്കിയിട്ടും, മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നില് വെച്ച് നാണം കെടുത്തിയിട്ട് പോലും ഒരിക്കല് പോലും അയാള് ഞങ്ങളോട് ദേഷ്യപ്പെടുകയോ പരിഭവപ്പെടുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും അയാള് ചെയ്യുന്നതില് നിന്നും ഒരിക്കലും അയാള് പിന്മാറിയിട്ടും ഇല്ലായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ മുന്നില് വെച്ച് തന്നെയാണ് സംസാരിക്കുക എങ്കിലും ഒരിക്കലും ഇങ്ങോട്ടുള്ള സംസാരം ഞങ്ങള് കേള്ക്കാതിരിക്കാന് അയാള് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുമായിരുന്നു. അതിനുള്ള ഒരകലം പാലിച്ചുകൊണ്ട് മാത്രമേ അയാള് എപ്പോഴും വിളിക്കാറുള്ളൂ . ചിരിച്ചുകൊണ്ടും, ചിലപ്പോള് പരിഭവിച്ചുകൊണ്ടും ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ, ഏറെ വാത്സല്യത്തോടെ സംസാരിക്കാറുള്ള അയാള് ഒരിക്കലും ഭാര്യയോടു ദേഷ്യപ്പെടുന്നതോ, ശാസിക്കുന്നതോ ഞങ്ങള് കണ്ടിട്ടേ ഇല്ല..
ഇത്രയും പ്രിയങ്കരിയായ, ആ ഭാര്യയെ ഒരിക്കലെങ്കിലും ഒന്ന് വിളിച്ചു സംസാരിക്കണമെന്ന് ഞങ്ങള് തീരുമാനിക്കുക തന്നെ ചെയ്തത് അങ്ങിനെയാണ്.അയാളോട് പറഞ്ഞാല് സമ്മധിക്കില്ല എന്നറിയാമായിരുന്നത് കൊണ്ട് മൂപ്പര് അറിയാതെ അവരെ ഒന്ന് വിളിക്കാന് തന്നെ ഞങ്ങള് തീരുമാനിച്ചു. അതിനുള്ള അവസരം കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങിനെയാണ് ഒരു പ്രധാന മീറ്റിങ്ങിനു അയാള് മീറ്റിംഗ് റൂമിലേക്ക് ഫോണ് എടുക്കാതെ പോയ തക്കത്തിന് ഞങ്ങള് അയാളുടെ ഫോണ് എടുത്ത് വിളിക്കാന് ശ്രമിച്ചതും.
വിളിച്ച കോളുകളിലും വന്ന കോളുകളിലും ഒക്കെ ഏറെ തിരഞ്ഞെങ്കിലും അയാളുടെ ഭാര്യയുടെത് എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു നമ്പരും ഞങ്ങള്ക്ക് അതില് കിട്ടാതെ വന്നപ്പോള് ഞങ്ങള് ശരിക്കും നിരാശരായി. വിളിച്ച ഉടനെ നമ്പര് മായ്ച്ചുകളയുകയായിരിക്കും അയാള് എന്ന് കരുതി ഞങ്ങള് വാശിയോടെ തന്നെ അടുത്ത അവസരത്തിനായി അന്വേഷണം തുടങ്ങി.
അങ്ങിനെയാണ് അയാളുടെ ഒരു അടുത്ത ബന്ധുവിനെ ഞങ്ങള് കണ്ടെത്തിയത്. ആവേശത്തോടെ ആദ്യം തന്നെ അദ്ധെഹതോട് അയാളുടെ ഭാര്യ കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോള് അയാള് പറഞ്ഞ മറുപടി ഞങ്ങളെ മുഴുവനായും തളര്ത്തി കളഞ്ഞു. അഞ്ചു വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് അയാളോടൊപ്പം ഉണ്ടായ ഒരു അപകടത്തില് അയാളുടെ ഭാര്യ മരിച്ചുപോയിരുന്നു. .....!!!
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്.
Thursday, March 1, 2012
നേര് കാഴ്ച ...!!!
നേര് കാഴ്ച ...!!!
കണ്ണുകള് തുടങ്ങുന്നിടത്ത്
അവസാനിക്കുന്ന കാഴ്ച
സൃഷ്ട്ടിക്കുന്ന ബിംബങ്ങള്
കണ്ണിനും അപ്പുറത്തേക്ക്
മങ്ങാതെ നില്ക്കാന് ആകാതെ വരുമ്പോള്
അവശേഷിക്കുന്ന കാഴ്ചയും, കണ്ണും
പിന്നെ അവതരിക്കപെടുന്ന
രൂപങ്ങള് തന്നെയും എന്തിനു ...???
സുരേഷ് കുമാര് പുഞ്ചയില്.
കണ്ണുകള് തുടങ്ങുന്നിടത്ത്
അവസാനിക്കുന്ന കാഴ്ച
സൃഷ്ട്ടിക്കുന്ന ബിംബങ്ങള്
കണ്ണിനും അപ്പുറത്തേക്ക്
മങ്ങാതെ നില്ക്കാന് ആകാതെ വരുമ്പോള്
അവശേഷിക്കുന്ന കാഴ്ചയും, കണ്ണും
പിന്നെ അവതരിക്കപെടുന്ന
രൂപങ്ങള് തന്നെയും എന്തിനു ...???
സുരേഷ് കുമാര് പുഞ്ചയില്.
Monday, February 27, 2012
നോട്ടം ...!!!
നോട്ടം ...!!!
മുഖം നേരെയാണ് ഇരിക്കുന്നത്
എന്ന് നോക്കിയാണ്
ഞാന് കാലത്ത് തന്നെ
എന്റെ തല തിരിച്ചത്....!
പക്ഷെ അത്
തിരിഞ്ഞാണ് ഇരിക്കുന്നതെന്ന്
അങ്ങിനെ നോക്കിയപ്പോഴും
എനിക്ക് മനസ്സിലായതും ഇല്ല.
കാരണം,
അപ്പോള് എന്റെ തലയും
തിരിഞ്ഞായിരുന്നു ഇരുന്നിരുന്നത് ...!!!
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്
മുഖം നേരെയാണ് ഇരിക്കുന്നത്
എന്ന് നോക്കിയാണ്
ഞാന് കാലത്ത് തന്നെ
എന്റെ തല തിരിച്ചത്....!
പക്ഷെ അത്
തിരിഞ്ഞാണ് ഇരിക്കുന്നതെന്ന്
അങ്ങിനെ നോക്കിയപ്പോഴും
എനിക്ക് മനസ്സിലായതും ഇല്ല.
കാരണം,
അപ്പോള് എന്റെ തലയും
തിരിഞ്ഞായിരുന്നു ഇരുന്നിരുന്നത് ...!!!
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്
Sunday, February 26, 2012
കുട്ടിരാമന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് പഠനം....!.
കുട്ടിരാമന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് പഠനം....!.
.
കുട്ടിരാമന്. പാലക്കാട്ട് നിന്നും വണ്ടി കയറി അവന് വന്നത് ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് തന്നെ ആയിരുന്നു. ആഗ്രഹാരങ്ങളുടെ വിശുദ്ധിയോടെ അവന് ശരിക്കും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരു നെയ്തിരിയുമായി കയറി ഇരുന്നു. അവന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ പെരുമാറ്റവും, നിറഞ്ഞ സ്നേഹവും, കുറച്ചു മാത്രം ആളുകളുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഓഫീസിനെ അവന് കുറഞ്ഞ ദിവസങ്ങള്ക്കുള്ളില് ഒരു സ്വര്ഗമാക്കി മാറ്റി..
.
ഞങ്ങളുടെ ഓഫീസിലെ കര്ക്കശക്കാരനായ മാനേജരെ പോലും അവന്റെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ പെരുമാറ്റം നിശബ്ദനാക്കി. എല്ലാവരും പരുന്ത് എന്ന് വിളിക്കാറുള്ള അയാളുടെ പെരുമാറ്റം എല്ലാവര്ക്കും അസഹ്യമായിരുന്നെങ്കിലും, അവന്റെ മുന്നില് പലപ്പോഴും അയാള് ചിരിയടക്കാന് പാടുപെടുന്നത് ഞങ്ങള് മറഞ്ഞു നിന്ന് കണ്ടു. വേണ്ടതിനും വേണ്ടാത്തതിനും കൃഷ്ണാ എന്ന വിളിയോടെ എല്ലായിടത്തും ഓടിനടക്കാറുള്ള കുട്ടിരാമന്, അങ്ങിനെ ഞങ്ങളുടെ പ്രിയങ്കരനായി മനസ്സില് സ്ഥാനമുറപ്പിച്ചു . എന്ത് ജോലിയും ഒരു മടിയും കൂടാതെ ചെയ്യുകയും, എല്ലാവര്ക്കും എന്ത് സഹായത്തിനും ഓടിയെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന കുട്ടി രാമന് അങ്ങിനെ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണിലുണ്ണി തന്നെ ആയി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. .
.
ഓഫീസ് ആവശ്യങ്ങള്ക്കൊക്കെ ഞങ്ങള് പുറത്തു പോകുമ്പോള്, ഒഴിവ് ഉള്ളപ്പോള് ആണെങ്കില് കുട്ടിരാമാനും ഞങ്ങള്ക്കൊപ്പം വരാറുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നത് അതീവ താത്പര്യത്തോടെ നോക്കി ഇരിക്കാറുള്ള കുട്ടി രാമന് തികഞ്ഞ ഒരു ഡ്രൈവര് ആണെന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളെ പറഞ്ഞു ബോധിപ്പിചിരുന്നത്. വീട്ടില് വണ്ടിയുന്ടെന്നും, അച്ഛന് അവനെ മൂന്നു വയസ്സുമുതല് വണ്ടി ഓടിക്കാന് കൊണ്ട് പോകാറുണ്ടെന്നും ഒക്കെ പറഞ്ഞപ്പോള് ഞങ്ങള് ശരിക്കും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. .
.
അങ്ങിനെയിരിക്കെ, ഓഫീസിലെ ഡ്രൈവര്ക്ക് അത്യാവശ്യമായി വീട്ടില് പോകേണ്ടി വന്നപ്പോള് പിന്നെ അത്യാവശ്യങ്ങള്ക്കൊന്നും വണ്ടിയോടിക്കാന് ആളില്ലാതായി. അപ്പോഴണ്, ഞങ്ങള്ക്ക് കുട്ടിരാമനെ ഓര്മ്മ വന്നത്. എങ്കില് പിന്നെ കുറച്ചു സമയം പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യിച്ചു കുട്ടി രാമനെക്കൊണ്ട് വണ്ടി ഓടിപ്പിക്കം എന്ന് ഞങ്ങള് തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു..
.
അങ്ങിനെ അടുത്ത ഞായറാഴ്ച തന്നെ ഞാനും എന്റെ സുഹൃത്തും കൂടി കുട്ടിരാമനെ വണ്ടിയുമായി കറങ്ങാന് വിളിച്ചു. വേഗത്തില് വണ്ടിയോടിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചും, അപകടങ്ങള് ഉണ്ടാകുന്നതിനെ കുറിച്ചും, റോഡിലെ നിയമങ്ങളെ കുറിച്ചും ഒക്കെ അവന് വാ തോരാതെ പറയുന്നത് ഞങ്ങള് അതിശയത്തോടെ ആയിരുന്നു അതുവരെയും കേട്ടിരുന്നിരുന്നത്. വണ്ടിയില് കയറിയിരുന്ന്, അവനോടു ഞങ്ങള് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിക്കോളാന് പറഞ്ഞപ്പോള് ആവേശത്തോടെ അവന് ചാടി കയറി ഇരുന്നു..
.
ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റില് കയറി ഇരുന്ന്, സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ഇട്ട്, അവന് കണ്ണാടിയില് ഒന്ന് മുഖം ഒക്കെ നോക്കി, സുന്ദരനാണെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി, ചുറ്റിലും തിരഞ്ഞ് എല്ലാം ശരിയായ രീതിയില് തന്നെയെന്നു ഉറപ്പു വരുത്തി, അവന് അനുവാതത്തിനായി ഞങ്ങളെ നോക്കി. സന്തോഷത്തോടെ ഞങ്ങള് അനുവാതം കൊടുത്തപ്പോള് അവന് വേഗം വണ്ടി സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്യാന് കീ ഇട്ടു തിരിച്ചു. പഴയ മണിച്ചിത്രത്താഴു വലിയ താക്കോലിട്ടു തുറക്കും പോലെ വണ്ടി അവന് കുത്തി പൊളിക്കും എന്ന മട്ടില് താക്കോലിട്ടു തിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴെ ഞങ്ങള് ശരിക്കും അന്തം വിട്ടു പോയി..
.
അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ വണ്ടി സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്ത ശേഷം അവന് വിജയ ഭാവത്തില് ഞങ്ങളെ നോക്കി. ഇനി എന്ത് എന്ന മട്ടില് ഞങ്ങള് പരസ്പരം നോക്കവേ അവന് ചോദിച്ച ചോദ്യം കേട്ട് ഞങ്ങള് വാ പൊളിച്ചിരുന്നു. താഴെ ചവിട്ടാനുള്ള ഈ മൂന്നെന്നതില് ഏതാണ് ബ്രെയ്ക്ക് എന്ന് ...!!!.
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്..
.
.
കുട്ടിരാമന്. പാലക്കാട്ട് നിന്നും വണ്ടി കയറി അവന് വന്നത് ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് തന്നെ ആയിരുന്നു. ആഗ്രഹാരങ്ങളുടെ വിശുദ്ധിയോടെ അവന് ശരിക്കും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരു നെയ്തിരിയുമായി കയറി ഇരുന്നു. അവന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ പെരുമാറ്റവും, നിറഞ്ഞ സ്നേഹവും, കുറച്ചു മാത്രം ആളുകളുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഓഫീസിനെ അവന് കുറഞ്ഞ ദിവസങ്ങള്ക്കുള്ളില് ഒരു സ്വര്ഗമാക്കി മാറ്റി..
.
ഞങ്ങളുടെ ഓഫീസിലെ കര്ക്കശക്കാരനായ മാനേജരെ പോലും അവന്റെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ പെരുമാറ്റം നിശബ്ദനാക്കി. എല്ലാവരും പരുന്ത് എന്ന് വിളിക്കാറുള്ള അയാളുടെ പെരുമാറ്റം എല്ലാവര്ക്കും അസഹ്യമായിരുന്നെങ്കിലും, അവന്റെ മുന്നില് പലപ്പോഴും അയാള് ചിരിയടക്കാന് പാടുപെടുന്നത് ഞങ്ങള് മറഞ്ഞു നിന്ന് കണ്ടു. വേണ്ടതിനും വേണ്ടാത്തതിനും കൃഷ്ണാ എന്ന വിളിയോടെ എല്ലായിടത്തും ഓടിനടക്കാറുള്ള കുട്ടിരാമന്, അങ്ങിനെ ഞങ്ങളുടെ പ്രിയങ്കരനായി മനസ്സില് സ്ഥാനമുറപ്പിച്ചു . എന്ത് ജോലിയും ഒരു മടിയും കൂടാതെ ചെയ്യുകയും, എല്ലാവര്ക്കും എന്ത് സഹായത്തിനും ഓടിയെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന കുട്ടി രാമന് അങ്ങിനെ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണിലുണ്ണി തന്നെ ആയി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. .
.
ഓഫീസ് ആവശ്യങ്ങള്ക്കൊക്കെ ഞങ്ങള് പുറത്തു പോകുമ്പോള്, ഒഴിവ് ഉള്ളപ്പോള് ആണെങ്കില് കുട്ടിരാമാനും ഞങ്ങള്ക്കൊപ്പം വരാറുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നത് അതീവ താത്പര്യത്തോടെ നോക്കി ഇരിക്കാറുള്ള കുട്ടി രാമന് തികഞ്ഞ ഒരു ഡ്രൈവര് ആണെന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളെ പറഞ്ഞു ബോധിപ്പിചിരുന്നത്. വീട്ടില് വണ്ടിയുന്ടെന്നും, അച്ഛന് അവനെ മൂന്നു വയസ്സുമുതല് വണ്ടി ഓടിക്കാന് കൊണ്ട് പോകാറുണ്ടെന്നും ഒക്കെ പറഞ്ഞപ്പോള് ഞങ്ങള് ശരിക്കും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. .
.
അങ്ങിനെയിരിക്കെ, ഓഫീസിലെ ഡ്രൈവര്ക്ക് അത്യാവശ്യമായി വീട്ടില് പോകേണ്ടി വന്നപ്പോള് പിന്നെ അത്യാവശ്യങ്ങള്ക്കൊന്നും വണ്ടിയോടിക്കാന് ആളില്ലാതായി. അപ്പോഴണ്, ഞങ്ങള്ക്ക് കുട്ടിരാമനെ ഓര്മ്മ വന്നത്. എങ്കില് പിന്നെ കുറച്ചു സമയം പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യിച്ചു കുട്ടി രാമനെക്കൊണ്ട് വണ്ടി ഓടിപ്പിക്കം എന്ന് ഞങ്ങള് തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു..
.
അങ്ങിനെ അടുത്ത ഞായറാഴ്ച തന്നെ ഞാനും എന്റെ സുഹൃത്തും കൂടി കുട്ടിരാമനെ വണ്ടിയുമായി കറങ്ങാന് വിളിച്ചു. വേഗത്തില് വണ്ടിയോടിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചും, അപകടങ്ങള് ഉണ്ടാകുന്നതിനെ കുറിച്ചും, റോഡിലെ നിയമങ്ങളെ കുറിച്ചും ഒക്കെ അവന് വാ തോരാതെ പറയുന്നത് ഞങ്ങള് അതിശയത്തോടെ ആയിരുന്നു അതുവരെയും കേട്ടിരുന്നിരുന്നത്. വണ്ടിയില് കയറിയിരുന്ന്, അവനോടു ഞങ്ങള് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിക്കോളാന് പറഞ്ഞപ്പോള് ആവേശത്തോടെ അവന് ചാടി കയറി ഇരുന്നു..
.
ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റില് കയറി ഇരുന്ന്, സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ഇട്ട്, അവന് കണ്ണാടിയില് ഒന്ന് മുഖം ഒക്കെ നോക്കി, സുന്ദരനാണെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി, ചുറ്റിലും തിരഞ്ഞ് എല്ലാം ശരിയായ രീതിയില് തന്നെയെന്നു ഉറപ്പു വരുത്തി, അവന് അനുവാതത്തിനായി ഞങ്ങളെ നോക്കി. സന്തോഷത്തോടെ ഞങ്ങള് അനുവാതം കൊടുത്തപ്പോള് അവന് വേഗം വണ്ടി സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്യാന് കീ ഇട്ടു തിരിച്ചു. പഴയ മണിച്ചിത്രത്താഴു വലിയ താക്കോലിട്ടു തുറക്കും പോലെ വണ്ടി അവന് കുത്തി പൊളിക്കും എന്ന മട്ടില് താക്കോലിട്ടു തിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴെ ഞങ്ങള് ശരിക്കും അന്തം വിട്ടു പോയി..
.
അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ വണ്ടി സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്ത ശേഷം അവന് വിജയ ഭാവത്തില് ഞങ്ങളെ നോക്കി. ഇനി എന്ത് എന്ന മട്ടില് ഞങ്ങള് പരസ്പരം നോക്കവേ അവന് ചോദിച്ച ചോദ്യം കേട്ട് ഞങ്ങള് വാ പൊളിച്ചിരുന്നു. താഴെ ചവിട്ടാനുള്ള ഈ മൂന്നെന്നതില് ഏതാണ് ബ്രെയ്ക്ക് എന്ന് ...!!!.
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്..
.
Friday, February 17, 2012
ചില്ല് കൂട്ടിലെ ഞാന് ...!!!
ചില്ല് കൂട്ടിലെ ഞാന് ...!!!
.
എനിക്ക് ചുറ്റും
ചില്ല് കഷ്ണങ്ങള്
നിരത്തി വെച്ചാണ് ഞാന്
അന്ന് ആ കൂടുണ്ടാക്കിയത്.
.
ചില്ല് കൂട്ടിലെ മൈന
അല്ലെങ്കില്
പളുങ്ക് പാത്രത്തിലെ മത്സ്യം
എന്നൊക്കെ പറയും പോലെ
നല്ലൊരു ചേലിനു
അങ്ങിനെയും ആയിരിക്കട്ടെ
എന്ന് തന്നെ ഞാന് നിരീച്ചു ...!
.
വലതു ഭാഗത്ത് പച്ചയും
ഇടതു ഭാഗത്ത് നീലയും
മുന്നില് ചുവപ്പും
പിന്നില് മഞ്ഞയും...!
.
കടും നിറങ്ങള് മാത്രം
ഞാന് ബാക്കി വെച്ചത്
ഇതിലുടയുന്നവക്ക്
പകരം വെക്കാനും.
.
അടിയിലും മുകളിലും
ഞാന് നിരത്തിയത്
കറുപ്പും വെളുപ്പുമായത്
യാതൃശ്ചികം മാത്രവും ...!
.
കൂട്ടി വെച്ച്
കൂടുണ്ടാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോള്
എനിക്കിറങ്ങാന്
ഞാന് ഒരു വാതില് വെച്ചില്ല,
പുറം കാഴ്ചകള് കാണാന്
ഒരു ജനലും .....!!!
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്
.
എനിക്ക് ചുറ്റും
ചില്ല് കഷ്ണങ്ങള്
നിരത്തി വെച്ചാണ് ഞാന്
അന്ന് ആ കൂടുണ്ടാക്കിയത്.
.
ചില്ല് കൂട്ടിലെ മൈന
അല്ലെങ്കില്
പളുങ്ക് പാത്രത്തിലെ മത്സ്യം
എന്നൊക്കെ പറയും പോലെ
നല്ലൊരു ചേലിനു
അങ്ങിനെയും ആയിരിക്കട്ടെ
എന്ന് തന്നെ ഞാന് നിരീച്ചു ...!
.
വലതു ഭാഗത്ത് പച്ചയും
ഇടതു ഭാഗത്ത് നീലയും
മുന്നില് ചുവപ്പും
പിന്നില് മഞ്ഞയും...!
.
കടും നിറങ്ങള് മാത്രം
ഞാന് ബാക്കി വെച്ചത്
ഇതിലുടയുന്നവക്ക്
പകരം വെക്കാനും.
.
അടിയിലും മുകളിലും
ഞാന് നിരത്തിയത്
കറുപ്പും വെളുപ്പുമായത്
യാതൃശ്ചികം മാത്രവും ...!
.
കൂട്ടി വെച്ച്
കൂടുണ്ടാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോള്
എനിക്കിറങ്ങാന്
ഞാന് ഒരു വാതില് വെച്ചില്ല,
പുറം കാഴ്ചകള് കാണാന്
ഒരു ജനലും .....!!!
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്
ജല പാത്രം ...!!!
ജല പാത്രം ...!!!
എനിക്കൊരു ജല പാത്രം വേണം
എന്റെ വാക്കുകള് ശേഖരിച്ചു വെക്കാന് .
അവ തുല്ലാതെ തുളുമ്പാതെ കോരിയെടുക്കാന് ..
നിറഞ്ഞു കവിയാതെ അടച്ചു വെക്കാന് .
ഇനിയും അവശേഷിക്കുന്നവ ശേഖരിക്കാന് ....!
പാത്രതിനോപ്പം രൂപം മരാവുന്നത് കൊണ്ട്
എനിക്കെന്റെ ജല പാത്രം ചുണ്ടോടു ചേര്ക്കാം .
പിന്നെ മുഖത്തൊഴിക്കാം .
കുറച്ചെടുത്തു കൈകാല് കഴുകാം ...!
പിന്നെയും അവശേഷിക്കുമെങ്കില്
അല്പം ധാരയുമാകം ...
ശിരസ്സിലൂടെ , മനസ്സിലേക്ക് ആത്മ ധാര ....!!!!
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില് ...!
എനിക്കൊരു ജല പാത്രം വേണം
എന്റെ വാക്കുകള് ശേഖരിച്ചു വെക്കാന് .
അവ തുല്ലാതെ തുളുമ്പാതെ കോരിയെടുക്കാന് ..
നിറഞ്ഞു കവിയാതെ അടച്ചു വെക്കാന് .
ഇനിയും അവശേഷിക്കുന്നവ ശേഖരിക്കാന് ....!
പാത്രതിനോപ്പം രൂപം മരാവുന്നത് കൊണ്ട്
എനിക്കെന്റെ ജല പാത്രം ചുണ്ടോടു ചേര്ക്കാം .
പിന്നെ മുഖത്തൊഴിക്കാം .
കുറച്ചെടുത്തു കൈകാല് കഴുകാം ...!
പിന്നെയും അവശേഷിക്കുമെങ്കില്
അല്പം ധാരയുമാകം ...
ശിരസ്സിലൂടെ , മനസ്സിലേക്ക് ആത്മ ധാര ....!!!!
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില് ...!
കാത്തിരിക്കാത്ത അമ്മ...!!!
കാത്തിരിക്കാത്ത അമ്മ...!!!
പ്രതീക്ഷകളുടെ ബാണ്ടവും പേറി എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് വളരെ ശരിയായിരുന്നു എന്നെ കുറിച്ച് അപ്പോള്. അങ്ങിനെ ഒരു അവസ്ഥയില് തന്നെ ആയിരുന്നു ഞാന് അപ്പോള് അവിടെ എത്തിയിരുന്നത്. വേണ്ടത്ര തയ്യാറെടുപ്പുകള് ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു യാത്ര. പക്ഷെ അതിന്റെ യാതൊരു വിധ വേവലാതിയും അപ്പോള് എന്നില് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അകവും പുറവും പൊള്ളുന്ന ചൂടില് ഞാന് അക്ഷരാര്ത്ഥത്തില് ഉരുകി ഒലിക്കുക തന്നെ ആയിരുന്നു അപ്പോള്.
ഒരു നാരങ്ങ വെള്ളം വാങ്ങി കുടിച്ച് അവിടുത്തെ ചാര് ബെഞ്ചില് ഇരിക്കുമ്പോള് മനസ്സ് തീര്ത്തും ശൂന്ന്യമായിരുന്നു . അല്ലെങ്കില് തന്നെ എന്റെ കൈവിട്ട എന്റെ തന്നെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് ഞാന് എന്ത് ആലോചിക്കാന്. വിചാരങ്ങളും വികാരങ്ങളും എനിക്ക് ചുറ്റിലും നിന്ന് എന്നെ തന്ന കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്ന പോലെയാണ് അപ്പോള് എനിക്ക് തോന്നിയത് തന്നെ.
ഒരുപാട് സമയം കഴിഞ്ഞപോലെ തോന്നിയപ്പോളാണ് ഞാന് ഒന്ന് പുറത്തു കടന്നത്. യാത്ര പുറപ്പെടാന് ഇനിയും സമയം ഏറെ ബാക്കിയുണ്ട്. മുഖമൊക്കെ കഴുകി ഞാന് ഒരു ചായകുടിക്കാന് പോകവേ അപ്പോഴാണ് ആ അമ്മയെയും മകനെയും ഞാന് ആദ്യമായി കാണുന്നത് അവിടെ. മകന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു കൂട്ടം തെറ്റി പോകുമോ എന്ന പേടിയോടെ അല്ലെങ്കില് നഷ്ട്ടപെടുമോ എന്ന വേവലാതിയോടെ വിറയ്ക്കുന്ന കാല്വെപ്പുകളോടെ മകന്റെ കൂടെ ഒരമ്മ.
അവരുടെ കൈപ്പിടിയില് നിന്നും വിട്ടുപോകാനാകാത്ത വിധം ധൃടമായിരുന്നു അവനിലുള്ള അവരുടെ ആ പിടുത്തം. ആ കൈകളുടെ മൃദുലത എന്നെയാണ് ശരിക്കും കുളിരണിയിചിരുന്നത് ഹൃദയത്തില് തട്ടുന്ന ആ ബന്ധം നോക്കി ഞാന് കുറച്ചു സമയം അങ്ങിനെ നില്ക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലമാണ് തന്റെ മകന്റെ കൈതണ്ടയെന്നു ആ അമ്മ ഊറ്റം കൊള്ളുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി.
ആ മകന് അമ്മയെ അവിടെ ഒരിടതിരുതി ചായ വാങ്ങി കൊടുക്കുകയും, കഴിക്കാന് ഭക്ഷണം വാങ്ങി കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് കണ്ടപ്പോള് എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയി. നന്ദി കേടുകളുടെയും, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടലുകളുടെയും ഈ ലോകത്ത് ഇങ്ങിനെ ഒരു മകനെ കിട്ടാന് ഈ അമ്മ പുണ്യം ചെയ്യണമെന്നു ഞാനും അഭിമാനിച്ചു. ചൂട് ചായ കുറേശെയായി ആറ്റി കൊടുക്കുന്നത് അഭിമാനത്തോടെ മകന്റെ കയ്യില് നിന്നും വാങ്ങി കുടിക്കുന്ന ആ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ആത്മ സംതൃപ്തി അപ്പോഴും നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നതിനാല് ഞാനും ചായയും ഒരു കടിയും കഴിച്ചു വായിക്കാന് എന്തെങ്കിലും കിട്ടുമോ എന്ന് നോക്കി അടുത്തുള്ള കടയില് കയറി. കുറെ ചികഞ്ഞു ഒടുവില് കിട്ടിയ ഒരു പുസ്തകത്തിലേക്ക് ആര്ത്തിയോടെ ഊളിയിടവേ പരിസരം മുഴുവനായും എന്നെ വിസ്മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആക്കണ്ട ആളുകള്ക്ക് നടുവില് ഞാന് തീര്ത്തും ഏകനായി.
മൂന്നോ നാലോ മണിക്കൂറുകള്ക്കു ശേഷം പുസ്തകത്തില് നിന്നും തലയുയര്ത്തി നോക്കിയത് ഒരു ആള്ക്കൂട്ടം ശ്രദ്ധയില് പെട്ടിട്ടാണ്. വായന കഴിഞ്ഞ പുസ്തകം മടക്കി വെച്ച് ഞാനും അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് നോക്കവേ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചയില് എന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു പോയി. അവിടെ ആ ബഞ്ചില് ആ അമ്മ മരിച്ചു കിടക്കുന്നു. ചുറ്റും കൂടി നിന്നവരില് ഏറെ നേരമായി അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു റെയില്വേ പോര്ടര് പറയുന്നത് അപ്പോള് എന്റെ കാതിലേക്ക് കടന്നല് കൂട്ടങ്ങളുടെ മുരള്ച്ചയോടെ വലിഞ്ഞെതി. ആ അമ്മയെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു അമ്മയുടെ മകന് പോയത്രേ. അത് നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്ന ആ അമ്മ, മകന് പോയതും കയ്യില് കരുതിയിരുന്ന വിഷം കഴിച്ചു എന്ന് ....!!!
സുരേഷ് കുമാര് പുഞ്ചയില്.
പ്രതീക്ഷകളുടെ ബാണ്ടവും പേറി എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് വളരെ ശരിയായിരുന്നു എന്നെ കുറിച്ച് അപ്പോള്. അങ്ങിനെ ഒരു അവസ്ഥയില് തന്നെ ആയിരുന്നു ഞാന് അപ്പോള് അവിടെ എത്തിയിരുന്നത്. വേണ്ടത്ര തയ്യാറെടുപ്പുകള് ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു യാത്ര. പക്ഷെ അതിന്റെ യാതൊരു വിധ വേവലാതിയും അപ്പോള് എന്നില് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അകവും പുറവും പൊള്ളുന്ന ചൂടില് ഞാന് അക്ഷരാര്ത്ഥത്തില് ഉരുകി ഒലിക്കുക തന്നെ ആയിരുന്നു അപ്പോള്.
ഒരു നാരങ്ങ വെള്ളം വാങ്ങി കുടിച്ച് അവിടുത്തെ ചാര് ബെഞ്ചില് ഇരിക്കുമ്പോള് മനസ്സ് തീര്ത്തും ശൂന്ന്യമായിരുന്നു . അല്ലെങ്കില് തന്നെ എന്റെ കൈവിട്ട എന്റെ തന്നെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് ഞാന് എന്ത് ആലോചിക്കാന്. വിചാരങ്ങളും വികാരങ്ങളും എനിക്ക് ചുറ്റിലും നിന്ന് എന്നെ തന്ന കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്ന പോലെയാണ് അപ്പോള് എനിക്ക് തോന്നിയത് തന്നെ.
ഒരുപാട് സമയം കഴിഞ്ഞപോലെ തോന്നിയപ്പോളാണ് ഞാന് ഒന്ന് പുറത്തു കടന്നത്. യാത്ര പുറപ്പെടാന് ഇനിയും സമയം ഏറെ ബാക്കിയുണ്ട്. മുഖമൊക്കെ കഴുകി ഞാന് ഒരു ചായകുടിക്കാന് പോകവേ അപ്പോഴാണ് ആ അമ്മയെയും മകനെയും ഞാന് ആദ്യമായി കാണുന്നത് അവിടെ. മകന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു കൂട്ടം തെറ്റി പോകുമോ എന്ന പേടിയോടെ അല്ലെങ്കില് നഷ്ട്ടപെടുമോ എന്ന വേവലാതിയോടെ വിറയ്ക്കുന്ന കാല്വെപ്പുകളോടെ മകന്റെ കൂടെ ഒരമ്മ.
അവരുടെ കൈപ്പിടിയില് നിന്നും വിട്ടുപോകാനാകാത്ത വിധം ധൃടമായിരുന്നു അവനിലുള്ള അവരുടെ ആ പിടുത്തം. ആ കൈകളുടെ മൃദുലത എന്നെയാണ് ശരിക്കും കുളിരണിയിചിരുന്നത് ഹൃദയത്തില് തട്ടുന്ന ആ ബന്ധം നോക്കി ഞാന് കുറച്ചു സമയം അങ്ങിനെ നില്ക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലമാണ് തന്റെ മകന്റെ കൈതണ്ടയെന്നു ആ അമ്മ ഊറ്റം കൊള്ളുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി.
ആ മകന് അമ്മയെ അവിടെ ഒരിടതിരുതി ചായ വാങ്ങി കൊടുക്കുകയും, കഴിക്കാന് ഭക്ഷണം വാങ്ങി കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് കണ്ടപ്പോള് എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയി. നന്ദി കേടുകളുടെയും, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടലുകളുടെയും ഈ ലോകത്ത് ഇങ്ങിനെ ഒരു മകനെ കിട്ടാന് ഈ അമ്മ പുണ്യം ചെയ്യണമെന്നു ഞാനും അഭിമാനിച്ചു. ചൂട് ചായ കുറേശെയായി ആറ്റി കൊടുക്കുന്നത് അഭിമാനത്തോടെ മകന്റെ കയ്യില് നിന്നും വാങ്ങി കുടിക്കുന്ന ആ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ആത്മ സംതൃപ്തി അപ്പോഴും നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നതിനാല് ഞാനും ചായയും ഒരു കടിയും കഴിച്ചു വായിക്കാന് എന്തെങ്കിലും കിട്ടുമോ എന്ന് നോക്കി അടുത്തുള്ള കടയില് കയറി. കുറെ ചികഞ്ഞു ഒടുവില് കിട്ടിയ ഒരു പുസ്തകത്തിലേക്ക് ആര്ത്തിയോടെ ഊളിയിടവേ പരിസരം മുഴുവനായും എന്നെ വിസ്മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആക്കണ്ട ആളുകള്ക്ക് നടുവില് ഞാന് തീര്ത്തും ഏകനായി.
മൂന്നോ നാലോ മണിക്കൂറുകള്ക്കു ശേഷം പുസ്തകത്തില് നിന്നും തലയുയര്ത്തി നോക്കിയത് ഒരു ആള്ക്കൂട്ടം ശ്രദ്ധയില് പെട്ടിട്ടാണ്. വായന കഴിഞ്ഞ പുസ്തകം മടക്കി വെച്ച് ഞാനും അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് നോക്കവേ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചയില് എന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു പോയി. അവിടെ ആ ബഞ്ചില് ആ അമ്മ മരിച്ചു കിടക്കുന്നു. ചുറ്റും കൂടി നിന്നവരില് ഏറെ നേരമായി അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു റെയില്വേ പോര്ടര് പറയുന്നത് അപ്പോള് എന്റെ കാതിലേക്ക് കടന്നല് കൂട്ടങ്ങളുടെ മുരള്ച്ചയോടെ വലിഞ്ഞെതി. ആ അമ്മയെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു അമ്മയുടെ മകന് പോയത്രേ. അത് നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്ന ആ അമ്മ, മകന് പോയതും കയ്യില് കരുതിയിരുന്ന വിഷം കഴിച്ചു എന്ന് ....!!!
സുരേഷ് കുമാര് പുഞ്ചയില്.
Thursday, February 16, 2012
എന്റെ നായിക ...!!!
എന്റെ നായിക ...!!!
ഇപ്രാവശ്യമെങ്കിലും സമയത്തിന് ജോലി തീര്ത്തു നാട്ടിലെത്തണം എന്ന വാശിയോടെയായിരുന്നു അന്ന് ആ ജോലി ഏറ്റെടുത്തത്. എല്ലാം കൃത്യമായ പ്ലാനിങ്ങോടെ തന്നെ ചെയ്തു തീര്ക്കുകയും ചെയ്തു. പേപ്പര് ജോലികളും ആര്ടിസ്ടുകളുടെ കാര്യങ്ങളും ടെക്നീഷ്യന്മാരുടെ കാര്യങ്ങളും ഒക്കെ തയ്യാറാക്കി ഷൂട്ട് തുടങ്ങാന് പോകുമ്പോഴാണ് ആദ്യത്തെ ഇടി വെട്ടിയത്. ലോകേഷനിലേക്ക് വരും വഴി നായിക അപകടത്തില് പെട്ട് ആശുപത്രിയില് ആയി.
റോമിന് അടുത്തുള്ള തുറമുഖ നഗരമായ സാന്റ മരിനെല്ല യിലെ ഒരു കൊച്ചു സ്ഥലമാണ് ഞങ്ങളുടെ ലൊക്കെഷന് . ചിലവ് ചുരുക്കലിന്റെ ഭാഗമായി അവിടെയുള്ള മിലേന എന്ന എന്റെ ഒരു കൊളംബിയന് സുഹൃത്തിന്റെ കൂടെയാണ് ഞങ്ങളെല്ലാം ഇടിച്ചു കയറി താമസം. അവളെ പരമാവധി ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെയാണ് എല്ലാം സാധിചെടുക്കുന്നതും. ഭക്ഷണവും താമസവും പിന്നെ യാത്രകള് വരെയും അവളുടെ കൂടെ ആയിരുന്നു. എന്നോടുള്ള സൌഹൃദത്തിന്റെ പേരില് മാത്രം എല്ലാ സഹിക്കുന്ന അവള് പക്ഷെ ശരിക്കും ഞങ്ങളെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സഹായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നായികക്ക് ഇനി എന്ത് ചെയ്യും എന്നത് ഒരു വലിയ ചോദ്യ ചിഹ്ന്നമായി . അവിടുന്ന് ഒരു പുതിയ നായികയെ കണ്ടെത്തുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു ഏക പോംവഴി. പഴയ റോമ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അവശിഷ്ട്ടങ്ങളില് ആ രീതിയില് ചിത്രീകരിക്കേണ്ട ഒരു പരസ്യ ചിത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടേത്. ഞങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടത് രാജകുമാരിക്ക് ചേര്ന്ന ഒരു പെണ്കുട്ടിയെയും. യവന രാജകുമാരിയുടെ ഊര്ജ്ജവും ഓജസ്സും ഉള്ള ഒരു പെണ് കുട്ടി. . അറിയാവുന്ന പെണ്കുട്ടികളെ മറ്റൊരു നാട്ടില് നിന്നും കൊണ്ട് വരിക എന്നത് താമസം വരുന്ന കാര്യമായിരുന്നു . അതുവരെ അവിടെ താമസിക്കേണ്ട ചിലവും മറ്റും ഓര്ത്തതും തല കറങ്ങാന് തുടങ്ങി. ഇനി എന്ത് ചെയ്യും എന്നത് വലിയ ഒരു സംഭവം തന്നെയായി അവശേഷിച്ചു. അറിയാവുന്ന വഴികളൊക്കെ ആലോചിച്ചു ഞങ്ങള് തല പുകക്കുമ്പോള് മിലേന തന്നെ വീണ്ടും സഹായവുമായി എത്തി.
അവളുടെ പരിചയത്തില് ഒരു പെണ്കുട്ടിയുണ്ട് അവളെ നായികയാക്കാം എന്നാണു അവള് പറഞ്ഞത്. . ആ കുട്ടിയെ അവള്ക്കു വളരെ നന്നായി അറിയാമെന്നും അഭിനയിച്ചു പരിചയം ഉള്ളതാണെന്നും ഞങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് ഒത്ത വിധം ഒരു യവന രാജകുമാരിയെ പോലെ സുന്ദരിയാണെന്നും പൈസ കൊടുക്കാതിരിക്കാന് കൂടി സഹായിക്കാമെന്നും അവള് പറഞ്ഞപ്പോള് ഞങ്ങള് പിന്നെ മറ്റൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല. ഫോട്ടോസ് ഒന്നും ലഭ്യമല്ലാത്തതിനാല് എന്തായാലും ആളിനോട് നേരിട്ട് വരാന് തന്നെ ഞങ്ങള് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. രണ്ടു ദിവസത്തിന് ശേഷം ആ കുട്ടി എത്താമെന്ന് ഉറപ്പും പറഞ്ഞതോടെ ഞങ്ങള് വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ ജോലിക്കുള്ള മിനുക്ക് പണികളില് മുഴുകി.
അങ്ങിനെ പറഞ്ഞ ദിവസം അവള് വരുന്നതും കാത്തു ഞാന് തയ്യാറായി ഇരിക്കാന് തുടങ്ങി. വരേണ്ട സമയമെല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആളെ കാണാതായപ്പോള് ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളു കാളാന് തുടങ്ങി. ഇനി ഇതും പ്രശ്നമാകുമോ എന്ന പേടി ഞങ്ങളെ വല്ലാതെ അലട്ടി. ഇപ്പോള് തന്നെ ഈ ജോലി ചെയ്താല് മാത്രമേ എന്തെങ്കിലും ഞങ്ങള്ക്ക് ഉപകാരമുണ്ടാകൂ. ഇനിയും വൈകിയാല് കയ്യില് നിന്നും അങ്ങോട്ട് പണം ഇറക്കേണ്ട അവസ്ഥയാകും. അതാലോചിക്കുമ്പോള് പിന്നെയും വിഷമം കൂടാന് തുടങ്ങി.
എന്നാല് ഒട്ടും പേടിക്കേണ്ട എന്ന മട്ടില് മിലേന ഞങ്ങള്ക്കുള്ള ഭക്ഷണമൊക്കെ ഓടി നടന്നു തയ്യാര് ആക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെക്കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു അപ്പോഴും അവള്ക്കു പ്രശ്നം. പച്ചക്കറി മാത്രം കഴിക്കുന്ന എന്നെ പോറ്റാന് അവള് ശരിക്കും കഷ്ട്ടപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പാചകം ചെയ്യലും കഴിക്കലും പിന്നെ വിശക്കാനും തുടങ്ങിയിട്ടും ഞങ്ങളുടെ നായിക മാത്രം വന്നില്ല. മിലെനക്കായിരുന്നു ഏറ്റവും വിഷമം. അവള് ആരെയൊക്കെയോ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അതിനിടയില്.
ഒടുവില് വളരെ വൈകി അവര് എത്തിയപ്പോള് ഞങ്ങള് എല്ലാവരും ആര്ത്തിയോടെ ഓടിച്ചെന്നു. ഒരു പഴയ കാറിലായിരുന്നു അവര് വന്നത്. കാര് നിര്ത്തി ആദ്യം പുറത്തിറങ്ങിയത് ഒരു കുട്ടിയാണ്. പിന്നെ ഒരു വയസ്സനും. അതിനുശേഷം ഞങ്ങളുടെ നായികയും. ആകാക്ഷയോടെ കണ്ണ് തുറിച്ചു നോക്കിയിരിക്കെ, ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന നായികയെ കണ്ടു ഞാന് ബോധം കെട്ടു വീണു ....!!!
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്.
.
ഇപ്രാവശ്യമെങ്കിലും സമയത്തിന് ജോലി തീര്ത്തു നാട്ടിലെത്തണം എന്ന വാശിയോടെയായിരുന്നു അന്ന് ആ ജോലി ഏറ്റെടുത്തത്. എല്ലാം കൃത്യമായ പ്ലാനിങ്ങോടെ തന്നെ ചെയ്തു തീര്ക്കുകയും ചെയ്തു. പേപ്പര് ജോലികളും ആര്ടിസ്ടുകളുടെ കാര്യങ്ങളും ടെക്നീഷ്യന്മാരുടെ കാര്യങ്ങളും ഒക്കെ തയ്യാറാക്കി ഷൂട്ട് തുടങ്ങാന് പോകുമ്പോഴാണ് ആദ്യത്തെ ഇടി വെട്ടിയത്. ലോകേഷനിലേക്ക് വരും വഴി നായിക അപകടത്തില് പെട്ട് ആശുപത്രിയില് ആയി.
റോമിന് അടുത്തുള്ള തുറമുഖ നഗരമായ സാന്റ മരിനെല്ല യിലെ ഒരു കൊച്ചു സ്ഥലമാണ് ഞങ്ങളുടെ ലൊക്കെഷന് . ചിലവ് ചുരുക്കലിന്റെ ഭാഗമായി അവിടെയുള്ള മിലേന എന്ന എന്റെ ഒരു കൊളംബിയന് സുഹൃത്തിന്റെ കൂടെയാണ് ഞങ്ങളെല്ലാം ഇടിച്ചു കയറി താമസം. അവളെ പരമാവധി ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെയാണ് എല്ലാം സാധിചെടുക്കുന്നതും. ഭക്ഷണവും താമസവും പിന്നെ യാത്രകള് വരെയും അവളുടെ കൂടെ ആയിരുന്നു. എന്നോടുള്ള സൌഹൃദത്തിന്റെ പേരില് മാത്രം എല്ലാ സഹിക്കുന്ന അവള് പക്ഷെ ശരിക്കും ഞങ്ങളെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സഹായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നായികക്ക് ഇനി എന്ത് ചെയ്യും എന്നത് ഒരു വലിയ ചോദ്യ ചിഹ്ന്നമായി . അവിടുന്ന് ഒരു പുതിയ നായികയെ കണ്ടെത്തുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു ഏക പോംവഴി. പഴയ റോമ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അവശിഷ്ട്ടങ്ങളില് ആ രീതിയില് ചിത്രീകരിക്കേണ്ട ഒരു പരസ്യ ചിത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടേത്. ഞങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടത് രാജകുമാരിക്ക് ചേര്ന്ന ഒരു പെണ്കുട്ടിയെയും. യവന രാജകുമാരിയുടെ ഊര്ജ്ജവും ഓജസ്സും ഉള്ള ഒരു പെണ് കുട്ടി. . അറിയാവുന്ന പെണ്കുട്ടികളെ മറ്റൊരു നാട്ടില് നിന്നും കൊണ്ട് വരിക എന്നത് താമസം വരുന്ന കാര്യമായിരുന്നു . അതുവരെ അവിടെ താമസിക്കേണ്ട ചിലവും മറ്റും ഓര്ത്തതും തല കറങ്ങാന് തുടങ്ങി. ഇനി എന്ത് ചെയ്യും എന്നത് വലിയ ഒരു സംഭവം തന്നെയായി അവശേഷിച്ചു. അറിയാവുന്ന വഴികളൊക്കെ ആലോചിച്ചു ഞങ്ങള് തല പുകക്കുമ്പോള് മിലേന തന്നെ വീണ്ടും സഹായവുമായി എത്തി.
അവളുടെ പരിചയത്തില് ഒരു പെണ്കുട്ടിയുണ്ട് അവളെ നായികയാക്കാം എന്നാണു അവള് പറഞ്ഞത്. . ആ കുട്ടിയെ അവള്ക്കു വളരെ നന്നായി അറിയാമെന്നും അഭിനയിച്ചു പരിചയം ഉള്ളതാണെന്നും ഞങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് ഒത്ത വിധം ഒരു യവന രാജകുമാരിയെ പോലെ സുന്ദരിയാണെന്നും പൈസ കൊടുക്കാതിരിക്കാന് കൂടി സഹായിക്കാമെന്നും അവള് പറഞ്ഞപ്പോള് ഞങ്ങള് പിന്നെ മറ്റൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല. ഫോട്ടോസ് ഒന്നും ലഭ്യമല്ലാത്തതിനാല് എന്തായാലും ആളിനോട് നേരിട്ട് വരാന് തന്നെ ഞങ്ങള് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. രണ്ടു ദിവസത്തിന് ശേഷം ആ കുട്ടി എത്താമെന്ന് ഉറപ്പും പറഞ്ഞതോടെ ഞങ്ങള് വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ ജോലിക്കുള്ള മിനുക്ക് പണികളില് മുഴുകി.
അങ്ങിനെ പറഞ്ഞ ദിവസം അവള് വരുന്നതും കാത്തു ഞാന് തയ്യാറായി ഇരിക്കാന് തുടങ്ങി. വരേണ്ട സമയമെല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആളെ കാണാതായപ്പോള് ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളു കാളാന് തുടങ്ങി. ഇനി ഇതും പ്രശ്നമാകുമോ എന്ന പേടി ഞങ്ങളെ വല്ലാതെ അലട്ടി. ഇപ്പോള് തന്നെ ഈ ജോലി ചെയ്താല് മാത്രമേ എന്തെങ്കിലും ഞങ്ങള്ക്ക് ഉപകാരമുണ്ടാകൂ. ഇനിയും വൈകിയാല് കയ്യില് നിന്നും അങ്ങോട്ട് പണം ഇറക്കേണ്ട അവസ്ഥയാകും. അതാലോചിക്കുമ്പോള് പിന്നെയും വിഷമം കൂടാന് തുടങ്ങി.
എന്നാല് ഒട്ടും പേടിക്കേണ്ട എന്ന മട്ടില് മിലേന ഞങ്ങള്ക്കുള്ള ഭക്ഷണമൊക്കെ ഓടി നടന്നു തയ്യാര് ആക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെക്കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു അപ്പോഴും അവള്ക്കു പ്രശ്നം. പച്ചക്കറി മാത്രം കഴിക്കുന്ന എന്നെ പോറ്റാന് അവള് ശരിക്കും കഷ്ട്ടപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പാചകം ചെയ്യലും കഴിക്കലും പിന്നെ വിശക്കാനും തുടങ്ങിയിട്ടും ഞങ്ങളുടെ നായിക മാത്രം വന്നില്ല. മിലെനക്കായിരുന്നു ഏറ്റവും വിഷമം. അവള് ആരെയൊക്കെയോ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അതിനിടയില്.
ഒടുവില് വളരെ വൈകി അവര് എത്തിയപ്പോള് ഞങ്ങള് എല്ലാവരും ആര്ത്തിയോടെ ഓടിച്ചെന്നു. ഒരു പഴയ കാറിലായിരുന്നു അവര് വന്നത്. കാര് നിര്ത്തി ആദ്യം പുറത്തിറങ്ങിയത് ഒരു കുട്ടിയാണ്. പിന്നെ ഒരു വയസ്സനും. അതിനുശേഷം ഞങ്ങളുടെ നായികയും. ആകാക്ഷയോടെ കണ്ണ് തുറിച്ചു നോക്കിയിരിക്കെ, ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന നായികയെ കണ്ടു ഞാന് ബോധം കെട്ടു വീണു ....!!!
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്.
.
Monday, February 13, 2012
സമ്മാനം …!!!
സമ്മാനം …!!!.
..
നിനക്ക് തരാന് ഞാന് ബാക്കി വെച്ചത് .
എന്റെ മാത്രം മരണമാണ് .
മരണം തരാന് .
എനിക്കാരുടെയും ഔദാര്യം വേണ്ടല്ലോ ..
അതിനു മാത്രമാണെങ്കില് .
പിന്നെയുള്ള ചിന്തക്ക് ശേഷം .
സ്വീകരിക്കാന് നിനക്കും .
മറ്റൊരു ആലോചന വേണ്ട താനും ..
..
ഞാന് കരുതി വെച്ചതൊന്നും അല്ലെങ്കിലും .
ആഗ്രഹിക്കുന്നതല്ലെങ്കിലും .
എനിക്ക് വിസ്വസിക്കാവുന്നത് .
അത് മാത്രമാകവേ ,.
വിശ്വസിച്ച് , ഉറപ്പിച്ച് ,.
നിനക്ക് തരാന് എന്റെ കയ്യില് .
അത് മാത്രമേ ഉള്ളു …!.
..
തൃപ്തിപ്പെടുക .
അല്ലെങ്കില് തൃപ്തിപ്പെടുത്തുക എന്നത് .
എന്റെ കര്മ്മത്തില് ഇല്ലാതിരിക്കെ ,.
എനിക്കും നിനക്കും ഇടയില് .
മറ്റൊന്നും വേണ്ട താനും ….!!!!.
..
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില് ..
.
..
നിനക്ക് തരാന് ഞാന് ബാക്കി വെച്ചത് .
എന്റെ മാത്രം മരണമാണ് .
മരണം തരാന് .
എനിക്കാരുടെയും ഔദാര്യം വേണ്ടല്ലോ ..
അതിനു മാത്രമാണെങ്കില് .
പിന്നെയുള്ള ചിന്തക്ക് ശേഷം .
സ്വീകരിക്കാന് നിനക്കും .
മറ്റൊരു ആലോചന വേണ്ട താനും ..
..
ഞാന് കരുതി വെച്ചതൊന്നും അല്ലെങ്കിലും .
ആഗ്രഹിക്കുന്നതല്ലെങ്കിലും .
എനിക്ക് വിസ്വസിക്കാവുന്നത് .
അത് മാത്രമാകവേ ,.
വിശ്വസിച്ച് , ഉറപ്പിച്ച് ,.
നിനക്ക് തരാന് എന്റെ കയ്യില് .
അത് മാത്രമേ ഉള്ളു …!.
..
തൃപ്തിപ്പെടുക .
അല്ലെങ്കില് തൃപ്തിപ്പെടുത്തുക എന്നത് .
എന്റെ കര്മ്മത്തില് ഇല്ലാതിരിക്കെ ,.
എനിക്കും നിനക്കും ഇടയില് .
മറ്റൊന്നും വേണ്ട താനും ….!!!!.
..
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില് ..
.
Friday, February 3, 2012
പിന്നിലുള്ള വഴികള്ക്ക് മുന്പേ ...!!!
പിന്നിലുള്ള വഴികള്ക്ക് മുന്പേ ...!!! .
..
പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാന് കടന്നു വന്ന വഴി എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി പുറകിലേക്കുള്ള യാത്ര തീര്ത്തും അസാധ്യം. അങ്ങിനെ പറയുകയേ അപ്പോള് തരമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നതാണ് സത്യവും. ഇനി തുടങ്ങാന് മുന്നില് വീണ്ടും വഴി നീണ്ടു നിവര്ന്നു കിടക്കവേ, പിന്നെ കരുതിയത് പുറകിലേക്ക് ഇനി എന്തിനു എന്ന് തന്നെയാണ്. എങ്കിലും, പുറകിലേക്ക് പോകാതെ എങ്ങിനെയാണ് എനിക്ക് മുന്നോട്ടു യാത്ര തുടരാന് കഴിയുക..
..
യാത്ര തുടരാന് ഇനി അവശേഷിക്കുന്നതൊക്കെയും പുതു വഴികള് മാത്രമാണ് എന്നത് എന്നെ അപ്പോള് അത്ഭുതപ്പെടുതിയതെ ഇല്ല. . അറിയാത്ത പാതയോരങ്ങള്. അനുഭവിക്കാത്ത ഗ്രാമ, നഗര വീഥികള്. നിശ്ചലമായ കാറ്റുപോലെ ഒഴുകി അവസാനിക്കാന് മാത്രം കഴിയാത്ത അത്രയും ശൂന്യമായതും, ഇട തൂര്ന്നു നിറഞ്ഞതുമായ പാതയോരങ്ങള് അപ്പോള് എനിക്ക് വേണ്ടി നിര്വികാരതയോടെ കാത്തു കാത്ത് കിടക്കുക തന്നെയായിരുന്നു..
..
യാത്രകളില് പൊതി ചോറ് കരുതുന്ന ശീലം പണ്ടേ ഇല്ലാത്തതിനാല്, വിശപ്പ് മനസ്സില് തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കാം എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു തീരുമാനിച്ചു. ദാഹം കൂടി തൊണ്ടയില് അവശേഷിപ്പിക്കാനായാല് പിന്നെ ദൈര്യമായി ഈ യാത്ര തുടരാം. ഇടവഴികള് തിരിയുന്നിടതെക്ക് കണ്ണുകള് കൊട്ടിയടക്കണമെന്നും, പിന് വിളികള്ക്ക് കാതുകള് ശൂന്ന്യമാക്കണമെന്നും ഞാന് എന്റെ തന്നെ ബുദ്ധിയെ ഉപദേശിക്കാന് അപ്പോഴേക്കും മറന്നു പോയിരുന്നു..
..
ഇനി, തുടരുക തന്നെ എന്ന് തീരുമാനിക്കാന് സമയമില്ല. പുറകിലൂടെ പാതയോരങ്ങള് കുറേശ്ശെയായി എന്നിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു വന്ന് അവസാനിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്പോളത് എന്നിലെ പുറകിലേക്ക് എത്തി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇനിയും നടന്നു തുടങ്ങിയില്ലെങ്കില് അല്ലെങ്കില് ചിലപ്പോള് ഓടി തുടങ്ങുക തന്നെ ചെയ്തില്ലെങ്കില് ആ വഴികള് എനിക്ക് മേലെകൂടി കടന്നു പോകുന്നത് എന്നെ ഭീതിപ്പെടുതുമെന്നും എനിക്കറിയാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ യാത്ര തുടരാം.. ഇനി ....???.
..
സുരേഷ് കുമാര് പുഞ്ചയില്..
..
.
..
പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാന് കടന്നു വന്ന വഴി എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി പുറകിലേക്കുള്ള യാത്ര തീര്ത്തും അസാധ്യം. അങ്ങിനെ പറയുകയേ അപ്പോള് തരമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നതാണ് സത്യവും. ഇനി തുടങ്ങാന് മുന്നില് വീണ്ടും വഴി നീണ്ടു നിവര്ന്നു കിടക്കവേ, പിന്നെ കരുതിയത് പുറകിലേക്ക് ഇനി എന്തിനു എന്ന് തന്നെയാണ്. എങ്കിലും, പുറകിലേക്ക് പോകാതെ എങ്ങിനെയാണ് എനിക്ക് മുന്നോട്ടു യാത്ര തുടരാന് കഴിയുക..
..
യാത്ര തുടരാന് ഇനി അവശേഷിക്കുന്നതൊക്കെയും പുതു വഴികള് മാത്രമാണ് എന്നത് എന്നെ അപ്പോള് അത്ഭുതപ്പെടുതിയതെ ഇല്ല. . അറിയാത്ത പാതയോരങ്ങള്. അനുഭവിക്കാത്ത ഗ്രാമ, നഗര വീഥികള്. നിശ്ചലമായ കാറ്റുപോലെ ഒഴുകി അവസാനിക്കാന് മാത്രം കഴിയാത്ത അത്രയും ശൂന്യമായതും, ഇട തൂര്ന്നു നിറഞ്ഞതുമായ പാതയോരങ്ങള് അപ്പോള് എനിക്ക് വേണ്ടി നിര്വികാരതയോടെ കാത്തു കാത്ത് കിടക്കുക തന്നെയായിരുന്നു..
..
യാത്രകളില് പൊതി ചോറ് കരുതുന്ന ശീലം പണ്ടേ ഇല്ലാത്തതിനാല്, വിശപ്പ് മനസ്സില് തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കാം എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു തീരുമാനിച്ചു. ദാഹം കൂടി തൊണ്ടയില് അവശേഷിപ്പിക്കാനായാല് പിന്നെ ദൈര്യമായി ഈ യാത്ര തുടരാം. ഇടവഴികള് തിരിയുന്നിടതെക്ക് കണ്ണുകള് കൊട്ടിയടക്കണമെന്നും, പിന് വിളികള്ക്ക് കാതുകള് ശൂന്ന്യമാക്കണമെന്നും ഞാന് എന്റെ തന്നെ ബുദ്ധിയെ ഉപദേശിക്കാന് അപ്പോഴേക്കും മറന്നു പോയിരുന്നു..
..
ഇനി, തുടരുക തന്നെ എന്ന് തീരുമാനിക്കാന് സമയമില്ല. പുറകിലൂടെ പാതയോരങ്ങള് കുറേശ്ശെയായി എന്നിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു വന്ന് അവസാനിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്പോളത് എന്നിലെ പുറകിലേക്ക് എത്തി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇനിയും നടന്നു തുടങ്ങിയില്ലെങ്കില് അല്ലെങ്കില് ചിലപ്പോള് ഓടി തുടങ്ങുക തന്നെ ചെയ്തില്ലെങ്കില് ആ വഴികള് എനിക്ക് മേലെകൂടി കടന്നു പോകുന്നത് എന്നെ ഭീതിപ്പെടുതുമെന്നും എനിക്കറിയാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ യാത്ര തുടരാം.. ഇനി ....???.
..
സുരേഷ് കുമാര് പുഞ്ചയില്..
..
.
കാമുകനെ പ്രണയിക്കുന്ന പെണ്കുട്ടി ...!!!
കാമുകനെ പ്രണയിക്കുന്ന പെണ്കുട്ടി ...!!!.
..
മഴ ഒരു ഹരമാണ് പലപ്പോഴും. അല്ലെങ്കില് ലഹരിയാണ്. സിരകളിലൂടെ മെല്ലെ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞു ഇല്ലാതാകുന്ന ലഹരി. കൂടുമ്പോള് ജീവന് തന്നെയെടുതും, ആവശ്യതിനാകുംപോള് ജീവന് തന്നെ കൊടുത്തും മനസ്സിനെ അവെഷപ്പെടുതുന്ന ലഹരി. ഓരോ തുള്ളികളും ആഴ്ന്നിരങ്ങുന്നത് മനസ്സിലെക്കല്ല ആത്മാവിലെക്കനെന്നു വരുത്തി തോന്നുകയായിരിക്കില്ല പലപ്പോഴും ...!!!.
..
നന്നേ തിരക്ക് കൂടുതലായതിനാല് അന്ന് ഞങ്ങള് കിട്ടുന്ന വണ്ടിക്കു പോകാന് തീരുമാനിച്ചു. സുഹൃത്ത് അപകടത്തില് പെട്ടെന്നും അവന് ആശുപത്രിയില് ആണെന്നും മാത്രമേ അതുവരെ വിവരം കിട്ടിയിരുന്നുള്ളു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവന്റെ വീട്ടില് പോലും പറയാതെ ഞങ്ങളുടെ മറ്റൊരു സുഹൃത്തിനോട് വഴിയില് നിന്നും കയറാന് പറഞ്ഞാണ് ഞങ്ങള് യാത്രക്ക് ഇറങ്ങിയത്..
..
നേരത്തെ എത്തിയത് ബസ് സ്റ്റാന്ഡില് ആയതിനാല് ബസ്സില് തന്നെ പോകാം എന്ന് വെച്ച് നോക്കുമ്പോള് അപ്പോള് പോകുന്ന ഒരു ബസ്സും ഇല്ല. എന്നാല് ട്രെയിനില് ആകാം എന്ന് വെച്ച് അന്വേഷിച്ചപ്പോള് ട്രെയിനും ഇല്ല. അങ്ങിനെ കൂട്ടുകാരനേ വിളിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോള് അവന് പറഞ്ഞത് ബസ്സില് തന്നെ വന്നാല് മതി അതായിരിക്കും നല്ലത് എന്നാണു. അത് കേട്ട് അടുത്ത ബസ്സും കാത്തു ഞങ്ങള് അവിടെ ഇരിക്കാന് തുടങ്ങി..
..
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് ഒരു ചായ കുടിക്കാനും പിന്നെ ഒരു പുസ്തകം വാങ്ങി വായിക്കാനും തുടങ്ങിയ ഞങ്ങള് പിന്നെ കണ്ണ് എടുത്തത് ഒരു കുഞ്ഞു ആള്ക്കൂട്ടം കണ്ടാണ്. എപ്പോഴും എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നപോലെയല്ലാതെ യാത്രിശ്ചികത ഒന്നും ഇല്ലാത്തതിനാല് അങ്ങോട്ട് ശ്രധിചില്ലെങ്കിലും അവിടെ നിന്നും പോകുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ അഭിപ്രായ് പ്രകടനം എന്നെ അങ്ങോട്ട് നയിച്ചു. സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചപ്പോള് അവന് ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞു അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു..
..
അവിടെ എത്തി ഞാന് ആ ആള്ക്കൂട്ടത്തിലേക്കു നോക്കിയപ്പോള് കണ്ടത് ഒരു കൂസലും ഇല്ലാതെ അവിടെ ഒരു ബാഗിന് മുകളില് ഇരിക്കുന്ന ഒരു ഇരുപതു വയസ്സോളം പ്രായമുള്ള പെണ്കുട്ടിയെ ആണ്. മറ്റൊന്നും അവിടെ കാണാഞ്ഞപ്പോള് എനിക്ക് അത്ഭുതം കൂടി. ഇതെന്താണ് കാര്യം എന്ന് എന്നെ വല്ലാതെ കുഴക്കി. ഒരു പെണ്കുട്ടി അവിടെ ഇരിക്കുന്നതില് എന്താണ് ഇത്ര ആള് കൂടാനുള്ളത്..
..
മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിച്ച, സാമാന്യം സമ്പന്നമായ ചുറ്റുപാടുകളില് നിന്ന് വരുന്ന ഒരു നല്ല പെണ്കുട്ടി യാണ് എനിക്കവളെ തോന്നിയത്. പ്രത്യേകിച്ച് മോശമായി ഒന്നും തോന്നാത്തതിനാല് അവള് എന്നില് കൂടുതല് ചോദ്യങ്ങള് ഉയര്ത്തി. കൂടി നില്ക്കുന്ന ആളുകളെ തെല്ലും വകവെക്കാതെ, ആരെയോ കാത്തിരിക്കുന്ന പോലെ, ഇടയ്ക്കിടെ ചുറ്റിലും നോക്കി, പിന്നെ തന്റെ കയ്യിലെ പുസ്തകം ആര്ത്തിയോടെ വായിക്കുകയാണ് അവള്. ഇടയ്ക്കിടെ കയ്യിലെ കുപ്പിയില് നിന്നും വെള്ളം കുടിക്കുന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു..
..
ചുറ്റിലും നോക്കുന്നത് കൂടാതെ മൊബൈലിലേക്കും അവള് പ്രത്യാശയോടെ നോക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. വിളിക്കാന് ആരുമില്ലെങ്കിലും ഇനിയെങ്ങാനും വിളിച്ചാലോ എന്നാ മട്ടിലായിരുന്നു അവളുടെ ആ നോട്ടം. കണ്ണുകളില് കുസൃതിയോ, മുഖത്ത് മോഹിപ്പിക്കുന്ന വശ്യതയോ അവള്ക്കില്ലായിരുന്നു. ആര്ക്കും ആവശ്യത്തിനു കൊത്തി വലിക്കാന് കൊടുക്കും പോലെ വികൃതമായ ഒരു ശരീരവും അവള്ക്കില്ലായിരുന്നു..
..
അവളെ നിരീക്ഷിക്കവേ എന്നില് അവള് ഒരു അതിശയമാവുകയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാന് എന്തായാലും കാര്യം തിരക്കാന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. കൂടി നില്ക്കുന്നതില് കൂടുതല് സമയമായി അവിടെത്തന്നെ ചുറ്റി കറങ്ങുന്നവന് എന്ന് തോന്നിച്ച ഒരു പയ്യനെ നോക്കി ഞാന് കാര്യം തിരക്കി. അവന് ഒരു പരിഹാസ ചിരിയോടെ മെല്ലെ പറയാന് തുടങ്ങി..
..
ആ പെണ്കുട്ടി ഇന്റര് നെറ്റിലൂടെ ഒരു ആളുമായി പ്രണയത്തിലാണെന്നും, ഒരിക്കല് പോലും കാണുകയോ, വിളിക്കുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യാത്ത അയാളെ തിരക്കി യാണ് അവള് അവിടെ വന്നിരിക്കുന്നതെന്നും. അയാള് എപ്പോഴോ എഴുതിയിരുന്നത്രേ എന്നും അയാള് ആ ബസ്സ് സ്റ്റാന്ഡില് നിന്നാണ് വണ്ടി കയറുന്നത് എന്ന്. അത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അവള് അവിടെയെത്തി അയാളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്നും..
..
അപ്പോഴേക്കും എന്നെ തിരക്കി വണ്ടി വരാറായി എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്റെ സുഹൃത്തും അവിടെയെത്തിയിരുന്നു. തിരക്കിനിടയില് കാര്യം അന്വേഷിച്ച അവനോടു അവനോടു ആ പെണ്കുട്ടിയെ ഒന്ന് നോക്കാന് പറഞ്ഞു കാണിച്ചു കൊടുത്തതും അവന്റെ മുഖം വിളറി വെളുക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു. പിന്നെ എന്നെ പോലും ഗൌനിക്കാതെ ഞങ്ങളുടെ വണ്ടിയിലേക്ക് അവന് ഓടി കയറുന്നത് കണ്ട് ആ പെണ്കുട്ടിയെ ഞാന് സഹതാപത്തോടെ നോക്കി നിന്നു ....!!!.
..
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില് ..
.
..
മഴ ഒരു ഹരമാണ് പലപ്പോഴും. അല്ലെങ്കില് ലഹരിയാണ്. സിരകളിലൂടെ മെല്ലെ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞു ഇല്ലാതാകുന്ന ലഹരി. കൂടുമ്പോള് ജീവന് തന്നെയെടുതും, ആവശ്യതിനാകുംപോള് ജീവന് തന്നെ കൊടുത്തും മനസ്സിനെ അവെഷപ്പെടുതുന്ന ലഹരി. ഓരോ തുള്ളികളും ആഴ്ന്നിരങ്ങുന്നത് മനസ്സിലെക്കല്ല ആത്മാവിലെക്കനെന്നു വരുത്തി തോന്നുകയായിരിക്കില്ല പലപ്പോഴും ...!!!.
..
നന്നേ തിരക്ക് കൂടുതലായതിനാല് അന്ന് ഞങ്ങള് കിട്ടുന്ന വണ്ടിക്കു പോകാന് തീരുമാനിച്ചു. സുഹൃത്ത് അപകടത്തില് പെട്ടെന്നും അവന് ആശുപത്രിയില് ആണെന്നും മാത്രമേ അതുവരെ വിവരം കിട്ടിയിരുന്നുള്ളു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവന്റെ വീട്ടില് പോലും പറയാതെ ഞങ്ങളുടെ മറ്റൊരു സുഹൃത്തിനോട് വഴിയില് നിന്നും കയറാന് പറഞ്ഞാണ് ഞങ്ങള് യാത്രക്ക് ഇറങ്ങിയത്..
..
നേരത്തെ എത്തിയത് ബസ് സ്റ്റാന്ഡില് ആയതിനാല് ബസ്സില് തന്നെ പോകാം എന്ന് വെച്ച് നോക്കുമ്പോള് അപ്പോള് പോകുന്ന ഒരു ബസ്സും ഇല്ല. എന്നാല് ട്രെയിനില് ആകാം എന്ന് വെച്ച് അന്വേഷിച്ചപ്പോള് ട്രെയിനും ഇല്ല. അങ്ങിനെ കൂട്ടുകാരനേ വിളിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോള് അവന് പറഞ്ഞത് ബസ്സില് തന്നെ വന്നാല് മതി അതായിരിക്കും നല്ലത് എന്നാണു. അത് കേട്ട് അടുത്ത ബസ്സും കാത്തു ഞങ്ങള് അവിടെ ഇരിക്കാന് തുടങ്ങി..
..
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് ഒരു ചായ കുടിക്കാനും പിന്നെ ഒരു പുസ്തകം വാങ്ങി വായിക്കാനും തുടങ്ങിയ ഞങ്ങള് പിന്നെ കണ്ണ് എടുത്തത് ഒരു കുഞ്ഞു ആള്ക്കൂട്ടം കണ്ടാണ്. എപ്പോഴും എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നപോലെയല്ലാതെ യാത്രിശ്ചികത ഒന്നും ഇല്ലാത്തതിനാല് അങ്ങോട്ട് ശ്രധിചില്ലെങ്കിലും അവിടെ നിന്നും പോകുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ അഭിപ്രായ് പ്രകടനം എന്നെ അങ്ങോട്ട് നയിച്ചു. സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചപ്പോള് അവന് ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞു അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു..
..
അവിടെ എത്തി ഞാന് ആ ആള്ക്കൂട്ടത്തിലേക്കു നോക്കിയപ്പോള് കണ്ടത് ഒരു കൂസലും ഇല്ലാതെ അവിടെ ഒരു ബാഗിന് മുകളില് ഇരിക്കുന്ന ഒരു ഇരുപതു വയസ്സോളം പ്രായമുള്ള പെണ്കുട്ടിയെ ആണ്. മറ്റൊന്നും അവിടെ കാണാഞ്ഞപ്പോള് എനിക്ക് അത്ഭുതം കൂടി. ഇതെന്താണ് കാര്യം എന്ന് എന്നെ വല്ലാതെ കുഴക്കി. ഒരു പെണ്കുട്ടി അവിടെ ഇരിക്കുന്നതില് എന്താണ് ഇത്ര ആള് കൂടാനുള്ളത്..
..
മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിച്ച, സാമാന്യം സമ്പന്നമായ ചുറ്റുപാടുകളില് നിന്ന് വരുന്ന ഒരു നല്ല പെണ്കുട്ടി യാണ് എനിക്കവളെ തോന്നിയത്. പ്രത്യേകിച്ച് മോശമായി ഒന്നും തോന്നാത്തതിനാല് അവള് എന്നില് കൂടുതല് ചോദ്യങ്ങള് ഉയര്ത്തി. കൂടി നില്ക്കുന്ന ആളുകളെ തെല്ലും വകവെക്കാതെ, ആരെയോ കാത്തിരിക്കുന്ന പോലെ, ഇടയ്ക്കിടെ ചുറ്റിലും നോക്കി, പിന്നെ തന്റെ കയ്യിലെ പുസ്തകം ആര്ത്തിയോടെ വായിക്കുകയാണ് അവള്. ഇടയ്ക്കിടെ കയ്യിലെ കുപ്പിയില് നിന്നും വെള്ളം കുടിക്കുന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു..
..
ചുറ്റിലും നോക്കുന്നത് കൂടാതെ മൊബൈലിലേക്കും അവള് പ്രത്യാശയോടെ നോക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. വിളിക്കാന് ആരുമില്ലെങ്കിലും ഇനിയെങ്ങാനും വിളിച്ചാലോ എന്നാ മട്ടിലായിരുന്നു അവളുടെ ആ നോട്ടം. കണ്ണുകളില് കുസൃതിയോ, മുഖത്ത് മോഹിപ്പിക്കുന്ന വശ്യതയോ അവള്ക്കില്ലായിരുന്നു. ആര്ക്കും ആവശ്യത്തിനു കൊത്തി വലിക്കാന് കൊടുക്കും പോലെ വികൃതമായ ഒരു ശരീരവും അവള്ക്കില്ലായിരുന്നു..
..
അവളെ നിരീക്ഷിക്കവേ എന്നില് അവള് ഒരു അതിശയമാവുകയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാന് എന്തായാലും കാര്യം തിരക്കാന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. കൂടി നില്ക്കുന്നതില് കൂടുതല് സമയമായി അവിടെത്തന്നെ ചുറ്റി കറങ്ങുന്നവന് എന്ന് തോന്നിച്ച ഒരു പയ്യനെ നോക്കി ഞാന് കാര്യം തിരക്കി. അവന് ഒരു പരിഹാസ ചിരിയോടെ മെല്ലെ പറയാന് തുടങ്ങി..
..
ആ പെണ്കുട്ടി ഇന്റര് നെറ്റിലൂടെ ഒരു ആളുമായി പ്രണയത്തിലാണെന്നും, ഒരിക്കല് പോലും കാണുകയോ, വിളിക്കുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യാത്ത അയാളെ തിരക്കി യാണ് അവള് അവിടെ വന്നിരിക്കുന്നതെന്നും. അയാള് എപ്പോഴോ എഴുതിയിരുന്നത്രേ എന്നും അയാള് ആ ബസ്സ് സ്റ്റാന്ഡില് നിന്നാണ് വണ്ടി കയറുന്നത് എന്ന്. അത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അവള് അവിടെയെത്തി അയാളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്നും..
..
അപ്പോഴേക്കും എന്നെ തിരക്കി വണ്ടി വരാറായി എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്റെ സുഹൃത്തും അവിടെയെത്തിയിരുന്നു. തിരക്കിനിടയില് കാര്യം അന്വേഷിച്ച അവനോടു അവനോടു ആ പെണ്കുട്ടിയെ ഒന്ന് നോക്കാന് പറഞ്ഞു കാണിച്ചു കൊടുത്തതും അവന്റെ മുഖം വിളറി വെളുക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു. പിന്നെ എന്നെ പോലും ഗൌനിക്കാതെ ഞങ്ങളുടെ വണ്ടിയിലേക്ക് അവന് ഓടി കയറുന്നത് കണ്ട് ആ പെണ്കുട്ടിയെ ഞാന് സഹതാപത്തോടെ നോക്കി നിന്നു ....!!!.
..
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില് ..
.
Thursday, February 2, 2012
അവനവന്റെ അന്നം ...!!!
അവനവന്റെ അന്നം ...!!!..
..
രാത്രികളെ നമുക്ക് പ്രണയിക്കാന് എളുപ്പമല്ല .. രാത്രികള് ഒരുപാട് ദുരൂഹതകള് ഉള്ളിലൊളിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ പോലെയാണ് ... നിഗൂഡമായ ദുരൂഹതകള് ...! കണ്ണുകളില് കത്തുന്ന കാമവും മനസ്സില് നുരയുന്ന ചാതിയും ഒളിപ്പിചിരിക്കുന്നത് നമുക്ക് കാണാനാകില്ല തന്നെ. എനിക്കിഷ്ട്ടം പകലുകളെ മാത്രമാണ് .. എല്ലാം കാണുന്ന , എല്ലാം അറിയുന്ന , ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന പച്ച പകലുകള് ....!.
..
തലേന്ന് തന്നെ പറഞ്ഞു ഉറപ്പിച്ചതിനു അനുസരിച്ചാണ് ഞങ്ങള് അന്നവിടെ ഒത്തു കൂടിയത്. വെറുതേ അല്ല, ഒരുപാട് നാളുകള്ക്ക് ശേഷം ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള് തീരുമാനിക്കാന് വേണ്ടി തന്നെ ഉള്ള ഒരു ഒത്തു കൂടല്. എല്ലാവരും തനിച്ചു മാത്രമാണ് വന്നിരുന്നത് അപ്പോള്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എന്നി തിട്ടപ്പെടുത്തിയ കണക്കുകാലും കണക്കു കൂട്ടിയുള്ള കാര്യാങ്ങളും മാത്രം..
..
തലയ്ക്കു ചൂട് കൂടുമ്പോള് പ്രകൃതി ഒന്ന് തണുപ്പിചോട്ടെ എന്ന് കരുതി തന്നെയാണ് ആ കടല് തീരം ഞാന് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. അത് മറ്റുള്ളവര്ക്കും ഇഷ്ട്ടമായപ്പോള് പിന്നെ ആ തീരത്തിന്റെ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ മൂല നോക്കി ഞാന് സ്ഥലം പിടിച്ചു. അല്ലെങ്കിലും അന്നൊരു ഒഴിവു ദിവസമല്ലാതിരുന്നതിനാല് തീരെ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു അവിടെ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഉള്ള്വരെയെല്ലാം പ്രത്യേകം കണ്ടു പിടിക്കാന് കഴിയുമായിരുന്നു..
..
വളരെ അത്യാവശ്യവും, വളരെ ഗൌരവം ഏറിയതും ആയ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള് സംസാരിച്ചു തീരുമാനിക്കുന്നതിനിടയില് സത്യത്തില് ഞങ്ങള് സമയമോ ചുറ്റുപാടുകളോ അറിഞ്ഞതെ ഇല്ലായിരുന്നു. സംസാരത്തിന് ഇടയില് നേരം വൈകും എന്നറിഞ്ഞതോടെ ഞങ്ങള് ആളെണ്ണി തന്നെ ഓരോരുത്തര്ക്കുമായി ഭക്ഷണവും ഓര്ഡര് ചെയ്തു. എന്നാല്, വീട്ടില് ഉണ്ടായ ഒരു അത്യാവശ്യതെ തുടര്ന്ന് ഒരുത്തന് അതിനിടയില് നേരത്തെ വീട്ടില് പോകേണ്ടി വന്നു. ചര്ച്ചകാല്ക്കൊടുവില് ഭക്ഷണം വന്നത് പോലും ഞങ്ങള് മറന്നും പോയി..
..
ഞങ്ങള് ഇരിക്കുന്നതിനു അടുത്ത് കുറച്ചു മാറി ഒരു പഴയ വള്ളം മറിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഗാതകാല സ്മരണകള് അയവിറക്കി അതവിടെ ജീര്ണിക്കവേ ഞങ്ങള്ക്ക് തോന്നിയത് അതൊരു സ്മാരക ശിലയെന്നാണ്. അല്ലെങ്കില് ഞങ്ങള് അങ്ങിനീയാണ് ആതിനെ കണ്ടത്. സംസാരം ഒരല്പം ആരിയപ്പോഴാണ് ഭക്ഷണം ചൂടാരുന്നു എന്നാ സത്യം ഞങ്ങള് മനസ്സിലാക്കിയാത്. എന്നാല് പിന്നെ ഇനി ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാകാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു ഞങ്ങള് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് ഒരുങ്ങി..
..
ഭക്ഷണത്തിന് മുന്പ് കൈകഴുകുന്നാ ശീലമുല്ലാവരെല്ലാം കൈകാഴുകാന് ഇരാങ്ങിയപ്പോള് മാത്രമാണ് ഞാന് അപ്പുരാതെ ആ പഴയ വള്ളത്തിന്റെ തണലില് ഒരു മുത്തശ്ശി കടലിലേക്കും നോക്കി ഇരിക്കുന്നാത് കാണ്ടത്. കുലീനയായ ആ മുത്തശ്ശി അവരുടെ മക്കളെയോ മരുമക്കളെയോ കാത്തിരിക്കും പോലെ അലസമായി അവിടെ ഇരിക്കുകയാണ് എന്നാണു എനിക്കും തോന്നിയത്. കൈകഴുകവേ അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ എന്നെ നോക്കി അവര് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാന് ശ്രമിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടോ എന്റെ മനസ്സിലായിരുന്നു കയറിയത്..
..
ഭക്ഷണം കഴിക്കവേ ഞാന് ഇടയ്ക്കിടെ അവരെ നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവര് എന്നെ തന്നെ അല്ലെങ്കില് ഞങ്ങളെ തന്നെ നോക്കുകയാണെന്നും, ഞാനോ അല്ലെങ്കില് ഞങ്ങളില് ആരെങ്കിലുമോ അങ്ങോട്ട് നോക്കുമ്പോള് അവര് നോട്ടം പിന്വലിക്കുകയാണെന്നതും എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്താന് തുടങ്ങി. പിന്നെ ശരിക്കും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരുവിധം ഉള്ളത് അവസാനിപ്പിച്ചു ശേഷിക്കുന്നതും മറ്റും കൊണ്ട് പോയി കളഞ്ഞു കൈകഴുകി തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും ആ മുത്തശ്ശി അവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
.
കൂട്ടത്തില് നേരത്തെ പോയവന്റെ ഭക്ഷണം മാറ്റി വെച്ച് ഞങ്ങള് വീണ്ടും ചര്ച്ചകളിലേക്ക് കടന്നു. അതിനിടയില് എപ്പോഴോ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കവേ ആ മുത്തശ്ശി പെട്ടെന്ന് അവിടെനിന്നും അപ്രത്യക്ഷയായി പോയിരുന്നു. അതെന്നെ വല്ലാതെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ അവര് എവിടെ പോയെന്നു അന്വേഷിച്ചു ഞാന് ചാടി ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു. ചുറ്റും പരത്തി ഒടുവില് ആ വള്ളത്തിനു പുറകില് ഞാന് നോക്കി എത്തുമ്പോള് അവിടെ ഞങ്ങള് കളഞ്ഞ എച്ചിലില് അവരുടെ അന്നത്തെ അന്നം തിരയുകയായിരുന്നു ആ മുത്തശ്ശി ....!!!.
..
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്.
.
..
രാത്രികളെ നമുക്ക് പ്രണയിക്കാന് എളുപ്പമല്ല .. രാത്രികള് ഒരുപാട് ദുരൂഹതകള് ഉള്ളിലൊളിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ പോലെയാണ് ... നിഗൂഡമായ ദുരൂഹതകള് ...! കണ്ണുകളില് കത്തുന്ന കാമവും മനസ്സില് നുരയുന്ന ചാതിയും ഒളിപ്പിചിരിക്കുന്നത് നമുക്ക് കാണാനാകില്ല തന്നെ. എനിക്കിഷ്ട്ടം പകലുകളെ മാത്രമാണ് .. എല്ലാം കാണുന്ന , എല്ലാം അറിയുന്ന , ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന പച്ച പകലുകള് ....!.
..
തലേന്ന് തന്നെ പറഞ്ഞു ഉറപ്പിച്ചതിനു അനുസരിച്ചാണ് ഞങ്ങള് അന്നവിടെ ഒത്തു കൂടിയത്. വെറുതേ അല്ല, ഒരുപാട് നാളുകള്ക്ക് ശേഷം ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള് തീരുമാനിക്കാന് വേണ്ടി തന്നെ ഉള്ള ഒരു ഒത്തു കൂടല്. എല്ലാവരും തനിച്ചു മാത്രമാണ് വന്നിരുന്നത് അപ്പോള്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എന്നി തിട്ടപ്പെടുത്തിയ കണക്കുകാലും കണക്കു കൂട്ടിയുള്ള കാര്യാങ്ങളും മാത്രം..
..
തലയ്ക്കു ചൂട് കൂടുമ്പോള് പ്രകൃതി ഒന്ന് തണുപ്പിചോട്ടെ എന്ന് കരുതി തന്നെയാണ് ആ കടല് തീരം ഞാന് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. അത് മറ്റുള്ളവര്ക്കും ഇഷ്ട്ടമായപ്പോള് പിന്നെ ആ തീരത്തിന്റെ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ മൂല നോക്കി ഞാന് സ്ഥലം പിടിച്ചു. അല്ലെങ്കിലും അന്നൊരു ഒഴിവു ദിവസമല്ലാതിരുന്നതിനാല് തീരെ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു അവിടെ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഉള്ള്വരെയെല്ലാം പ്രത്യേകം കണ്ടു പിടിക്കാന് കഴിയുമായിരുന്നു..
..
വളരെ അത്യാവശ്യവും, വളരെ ഗൌരവം ഏറിയതും ആയ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള് സംസാരിച്ചു തീരുമാനിക്കുന്നതിനിടയില് സത്യത്തില് ഞങ്ങള് സമയമോ ചുറ്റുപാടുകളോ അറിഞ്ഞതെ ഇല്ലായിരുന്നു. സംസാരത്തിന് ഇടയില് നേരം വൈകും എന്നറിഞ്ഞതോടെ ഞങ്ങള് ആളെണ്ണി തന്നെ ഓരോരുത്തര്ക്കുമായി ഭക്ഷണവും ഓര്ഡര് ചെയ്തു. എന്നാല്, വീട്ടില് ഉണ്ടായ ഒരു അത്യാവശ്യതെ തുടര്ന്ന് ഒരുത്തന് അതിനിടയില് നേരത്തെ വീട്ടില് പോകേണ്ടി വന്നു. ചര്ച്ചകാല്ക്കൊടുവില് ഭക്ഷണം വന്നത് പോലും ഞങ്ങള് മറന്നും പോയി..
..
ഞങ്ങള് ഇരിക്കുന്നതിനു അടുത്ത് കുറച്ചു മാറി ഒരു പഴയ വള്ളം മറിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഗാതകാല സ്മരണകള് അയവിറക്കി അതവിടെ ജീര്ണിക്കവേ ഞങ്ങള്ക്ക് തോന്നിയത് അതൊരു സ്മാരക ശിലയെന്നാണ്. അല്ലെങ്കില് ഞങ്ങള് അങ്ങിനീയാണ് ആതിനെ കണ്ടത്. സംസാരം ഒരല്പം ആരിയപ്പോഴാണ് ഭക്ഷണം ചൂടാരുന്നു എന്നാ സത്യം ഞങ്ങള് മനസ്സിലാക്കിയാത്. എന്നാല് പിന്നെ ഇനി ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാകാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു ഞങ്ങള് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് ഒരുങ്ങി..
..
ഭക്ഷണത്തിന് മുന്പ് കൈകഴുകുന്നാ ശീലമുല്ലാവരെല്ലാം കൈകാഴുകാന് ഇരാങ്ങിയപ്പോള് മാത്രമാണ് ഞാന് അപ്പുരാതെ ആ പഴയ വള്ളത്തിന്റെ തണലില് ഒരു മുത്തശ്ശി കടലിലേക്കും നോക്കി ഇരിക്കുന്നാത് കാണ്ടത്. കുലീനയായ ആ മുത്തശ്ശി അവരുടെ മക്കളെയോ മരുമക്കളെയോ കാത്തിരിക്കും പോലെ അലസമായി അവിടെ ഇരിക്കുകയാണ് എന്നാണു എനിക്കും തോന്നിയത്. കൈകഴുകവേ അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ എന്നെ നോക്കി അവര് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാന് ശ്രമിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടോ എന്റെ മനസ്സിലായിരുന്നു കയറിയത്..
..
ഭക്ഷണം കഴിക്കവേ ഞാന് ഇടയ്ക്കിടെ അവരെ നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവര് എന്നെ തന്നെ അല്ലെങ്കില് ഞങ്ങളെ തന്നെ നോക്കുകയാണെന്നും, ഞാനോ അല്ലെങ്കില് ഞങ്ങളില് ആരെങ്കിലുമോ അങ്ങോട്ട് നോക്കുമ്പോള് അവര് നോട്ടം പിന്വലിക്കുകയാണെന്നതും എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്താന് തുടങ്ങി. പിന്നെ ശരിക്കും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരുവിധം ഉള്ളത് അവസാനിപ്പിച്ചു ശേഷിക്കുന്നതും മറ്റും കൊണ്ട് പോയി കളഞ്ഞു കൈകഴുകി തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും ആ മുത്തശ്ശി അവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
.
കൂട്ടത്തില് നേരത്തെ പോയവന്റെ ഭക്ഷണം മാറ്റി വെച്ച് ഞങ്ങള് വീണ്ടും ചര്ച്ചകളിലേക്ക് കടന്നു. അതിനിടയില് എപ്പോഴോ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കവേ ആ മുത്തശ്ശി പെട്ടെന്ന് അവിടെനിന്നും അപ്രത്യക്ഷയായി പോയിരുന്നു. അതെന്നെ വല്ലാതെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ അവര് എവിടെ പോയെന്നു അന്വേഷിച്ചു ഞാന് ചാടി ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു. ചുറ്റും പരത്തി ഒടുവില് ആ വള്ളത്തിനു പുറകില് ഞാന് നോക്കി എത്തുമ്പോള് അവിടെ ഞങ്ങള് കളഞ്ഞ എച്ചിലില് അവരുടെ അന്നത്തെ അന്നം തിരയുകയായിരുന്നു ആ മുത്തശ്ശി ....!!!.
..
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്.
.
Tuesday, January 31, 2012
വേശ്യയുടെ ചാരിത്ര്യം ...!!!
വേശ്യയുടെ ചാരിത്ര്യം ...!!!
കാഴ്ചക്ക് ശേഷം
പിന്നെയും അവസാനിക്കാത്ത
കേള്വിയുടെ രോദനങ്ങള്
അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന
മുറിവുകള്ക്ക് മേലെ
ചിനുങ്ങുന്ന ചോരത്തുള്ളികള്
മാറ്റൊലി കൊള്ളിക്കുന്ന
മനസ്സിലേക്ക് മാത്രം
നീ കടന്നു കയറവേ
എന്തിനാണ് നീ
കള്ളങ്ങള് കൊണ്ടെന്നെ
വീര്പ്പു മുട്ടിക്കുന്നത്.
നിനക്ക് പറയാന് ഉള്ളത്
അസത്യങ്ങള് എന്ന് നിനക്ക് തന്നെ
ബോധ്യമുണ്ടായിരിക്കെ
എന്തിനു നീ വൃഥാ സ്വയം ഇല്ലാതാകുന്നു.
നിന്റെ വാക്കുകള്
എനിക്കെന്നല്ല,
നിനക്ക് പോലും
വിശ്വസിക്കാനാകില്ലെന്നു
നിനക്ക് തന്നെ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നിട്ടും
നീ പിന്നെയും പിന്നെയും
കള്ളങ്ങള് കൊണ്ട് മുഖം മറച്ചു.
ഒടുവിലീ മുഖപടം ആര്ക്കു വേണ്ടി
നിന്നെ നിനക്ക് വിശ്വാസമില്ലെങ്കില്
വേറെ ആരാണ് നിന്നെ വിശ്വസിക്കുക.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്.
Saturday, January 21, 2012
നിശബ്ദതക്കു ശേഷം ...!!!
നിശബ്ദതക്കു ശേഷം ...!!!
.
എനിക്ക് പുറകില് മണല് തരികള്
ഒന്നൊന്നായി ഊര്ന്നു വീഴുന്നതും
ഊര്ന്നു വീഴുന്ന മണല് തരികള്ക്ക് മേല്
നാഴിക മണികള് ആഞ്ഞടിക്കുന്നതും
ആ മണി ഒച്ചയില് കാതടയുന്നതും
ഇപ്പോഴും ഞാന് സ്വപ്നം കാണുന്നു ..!
,
കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങള്
ഒന്നൊന്നായി സംബവിക്കുമ്പോഴും
കാണാത്ത സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് പുറകെ
ഞാന് മാത്രം പിന്നെയും അലയുന്നു ..!
.
നാഴിക മണികള് പിന്നെയും ഒച്ചയുണ്ടാക്കുമ്പോള്
മണല് തരികള്ക്ക് താഴെ വീഴാന് ഭയമാകുന്നു
ആ ഭയത്തില് നിന്നും ഉയിര്കൊള്ളുന്ന ധീരത
മണല് തരികളെയും നാഴിക മണിയെയും
വീണ്ടും കടന്നു പോകാന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു ...!
മണിയൊച്ചക്ക് ശേഷം നീണ്ട് < br> നിശ്ചലമാകുന്ന മണികള്
പിന്നെയും മണല് തരികളെ മാത്രം
കാത്തിരിക്കുന്നു ...!!!
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്
.
എനിക്ക് പുറകില് മണല് തരികള്
ഒന്നൊന്നായി ഊര്ന്നു വീഴുന്നതും
ഊര്ന്നു വീഴുന്ന മണല് തരികള്ക്ക് മേല്
നാഴിക മണികള് ആഞ്ഞടിക്കുന്നതും
ആ മണി ഒച്ചയില് കാതടയുന്നതും
ഇപ്പോഴും ഞാന് സ്വപ്നം കാണുന്നു ..!
,
കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങള്
ഒന്നൊന്നായി സംബവിക്കുമ്പോഴും
കാണാത്ത സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് പുറകെ
ഞാന് മാത്രം പിന്നെയും അലയുന്നു ..!
.
നാഴിക മണികള് പിന്നെയും ഒച്ചയുണ്ടാക്കുമ്പോള്
മണല് തരികള്ക്ക് താഴെ വീഴാന് ഭയമാകുന്നു
ആ ഭയത്തില് നിന്നും ഉയിര്കൊള്ളുന്ന ധീരത
മണല് തരികളെയും നാഴിക മണിയെയും
വീണ്ടും കടന്നു പോകാന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു ...!
മണിയൊച്ചക്ക് ശേഷം നീണ്ട് < br> നിശ്ചലമാകുന്ന മണികള്
പിന്നെയും മണല് തരികളെ മാത്രം
കാത്തിരിക്കുന്നു ...!!!
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്
Friday, January 20, 2012
ജീവിതം ...!!!
ജീവിതം ...!!!
.
കടല് കടന്നെത്തുന്ന കാറ്റിനു
ഉപ്പിന്റെ ഗന്ധമാനെന്നു
അവള്ക്കു അറിയില്ലായിരുന്നു .
.
ഉപ്പല്ലാതെ മറ്റൊന്നും
കടലില് ഇല്ലെന്നു
അവള്ക്കു
വിശ്വസിക്കാനും
കഴിയില്ലായിരുന്നു.
.
ഉപ്പും കടലും
അവളുടെ ജീവിതവും,
കടലുപോലെയും
ഉപ്പു പോലെയും
വിശാലവും ആയിരുന്നു.
.
കടല് കടന്നു
കാറ്റ് വരുന്നതും
കാറ്റില് ഉപ്പു നിറയുന്നതും
അവളുടെ ജീവിതം പോലെ
അവള് നോക്കി നിന്നു.
.
കടലില്ലാത്ത ഉപ്പും
ഉപ്പില്ലാത്ത കടലും
അവള്ക്കെങ്ങിനെ
തരം തിരിക്കാന് പറ്റും. ...??
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്
.
.
കടല് കടന്നെത്തുന്ന കാറ്റിനു
ഉപ്പിന്റെ ഗന്ധമാനെന്നു
അവള്ക്കു അറിയില്ലായിരുന്നു .
.
ഉപ്പല്ലാതെ മറ്റൊന്നും
കടലില് ഇല്ലെന്നു
അവള്ക്കു
വിശ്വസിക്കാനും
കഴിയില്ലായിരുന്നു.
.
ഉപ്പും കടലും
അവളുടെ ജീവിതവും,
കടലുപോലെയും
ഉപ്പു പോലെയും
വിശാലവും ആയിരുന്നു.
.
കടല് കടന്നു
കാറ്റ് വരുന്നതും
കാറ്റില് ഉപ്പു നിറയുന്നതും
അവളുടെ ജീവിതം പോലെ
അവള് നോക്കി നിന്നു.
.
കടലില്ലാത്ത ഉപ്പും
ഉപ്പില്ലാത്ത കടലും
അവള്ക്കെങ്ങിനെ
തരം തിരിക്കാന് പറ്റും. ...??
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്
.
Sunday, January 15, 2012
ഒന്ന് ...!!!
ഒന്ന് ...!!!
.
ഒന്ന് പകുത്ത്
രണ്ടാക്കുമ്പോള്
രണ്ടു പകുതികള്ക്ക് പകരം
വീണ്ടും രണ്ടു വലിയ ഒന്നുകള്
.
ആ ഒന്നുകള്
വീണ്ടും മുറിക്കുമ്പോള്
പിന്നെയും
പകുതികള്ക്ക് പകരം
മറ്റു ഒന്നുകള് ...!
.
ഒന്നുകള് അങ്ങിനെ
പലകുറി ഒന്നായിരിക്കെ
മുറിച്ചു മാറ്റപെടുന്ന
പകുതികള് എവിടെ
മുറിക്കപ്പെടാത്ത ഒന്നുകളും ....???
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്
.
.
ഒന്ന് പകുത്ത്
രണ്ടാക്കുമ്പോള്
രണ്ടു പകുതികള്ക്ക് പകരം
വീണ്ടും രണ്ടു വലിയ ഒന്നുകള്
.
ആ ഒന്നുകള്
വീണ്ടും മുറിക്കുമ്പോള്
പിന്നെയും
പകുതികള്ക്ക് പകരം
മറ്റു ഒന്നുകള് ...!
.
ഒന്നുകള് അങ്ങിനെ
പലകുറി ഒന്നായിരിക്കെ
മുറിച്ചു മാറ്റപെടുന്ന
പകുതികള് എവിടെ
മുറിക്കപ്പെടാത്ത ഒന്നുകളും ....???
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്
.
Friday, January 13, 2012
കാതറുകുട്ടിയുടെ കച്ചവടം ...!!!
കാതറുകുട്ടിയുടെ കച്ചവടം ...!!!
.
കാദരുകുട്ടി എന്റെ അയല്ക്കാരനാണ് . അവനെക്കാള് പരോപകാരിയും , മനുഷ്യ സ്നേഹിയുമായ ഒരാളെ ഞാന് അടുത്തൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ല . മനുഷ്യത്വമുള്ള ആളുകളെല്ലാം വട്ടന്മാര് ആണെന്നല്ലേ ലോകം പറയുക .അങ്ങിനെ കാദര് കുട്ടിയും അരവട്ടനായാണ് നാട്ടില് അറിയപ്പെടുന്നത് .
.
സ്നേഹിക്കുന്നതും സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നതും പാപമാണെന്ന് വരെ വിശ്വസിക്കുന്നവരുടെ ഈ ലോകത്ത് കാദര് കുട്ടി എപ്പോഴും ഒറ്റയാനായി . എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുകയും എല്ലാവരെയും സഹായിക്കുകയും മാത്രം ചെയ്യുന്ന അയാളെയും മറ്റുള്ളവര് ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു .
.
ചെറിയ ചെറിയ കച്ചവടങ്ങള് നടത്തിയാണ് അയാള് ജീവിച്ചിരുന്നത് . പ്രധാനമായും ഉന്തു വണ്ടിയില് ഓംലെറ്റ് ഉണ്ടാക്കി വില്ക്കല് , കപ്പലണ്ടി വറുത്തു വില്ക്കല് , കട്ടന് കാപ്പി വില്ക്കല് , അങ്ങിനെ പൂരത്തിനും പെരുന്നാളിനും ഒക്കെ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു കച്ചവടങ്ങള് ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം ചെയ്തിരുന്നത് .
.
വീട്ടില് വേണ്ടപ്പെട്ടവര് ഒക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും കാദര് കുട്ടിയുടേത് എന്ന് പറയാന് ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .അത് കൊണ്ട് തന്നെ അയാള് എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവര്ക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുമ്പോഴും അയാള്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം പണിയെടുത്തു .
.
ചെറിയ ചെറിയ കച്ചവടങ്ങളില് നിന്നും കിട്ടുന്ന തുച്ചമായ വരുമാനം അയാള്ക്ക് ഒന്നിനും തികയില്ലായിരുന്നു . അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒരിക്കല് വലിയ പെരുന്നാളിന് കോഴിക്കോട്ടു പോയി കച്ചവടം ചെയ്യാന് അയാള് തീരുമാനിച്ചു . ആരൊക്കെയോ പറഞ്ഞിരുന്നു അയാളോട് , കോഴിക്കോട് പോയാല് നല്ല വരുമാനം ആണെന്നും , നല്ല കച്ചവടം നടത്താമെന്നും . കോഴിക്കോട് അയാള് ആദ്യമായാണ് അയാള് പോകുന്നതെങ്കിലും , കച്ചവടത്തിന് പോകാന് തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു .
.
ഓംലെറ്റ് ഉണ്ടാക്കി വില്ക്കാന് തന്നെയാണ് അക്കുറിയും അയാള് തീരുമാനിച്ചത് . മുടക്കുമുതല് ഒന്നും കയ്യില് ഇല്ലാത്തതിനാല് , കച്ചവടത്തിനുള്ള സാധനങ്ങള് വാങ്ങല് ഒരു വലിയ കടംബയായി .അയാളുടേത് എന്ന് പറയാന് ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു പഴയ ഉന്ത് വണ്ടി മാത്രം ആയിരുന്നു . പരിചയക്കാരോട് പൈസ കടം വാങ്ങല് അയാള്ക്ക് വലിയ കുറച്ചിലായിരുന്നു .
.
എന്നാലും വിവരമറിഞ്ഞ് അയാളെ സഹായിക്കാന് പലരും തയ്യാറായി . അങ്ങാടിയില് കച്ചവടം ചെയ്യുന്ന ഒരു മുതലാളി അയാള്ക്ക് കോഴിമുട്ട കടം കൊടുക്കാം എന്ന് സംമാടിച്ചു . കച്ചവടം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചെത്തുമ്പോള് പൈസ കൊടുക്കാമെന്ന കരാറില് . കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കുറച്ചു പൈസക്ക് മറ്റു ചില്ലറ സാധനങ്ങള് ഒക്കെയും അയാള് ഒരുക്കിയെടുത്തു .
.
അപ്പോഴാണ് ഗ്യാസിന്റെ കാര്യം ഓര്മ്മവന്നത് . ഗ്യാസ് വാങ്ങാനൊന്നും അയാള്ക്ക് പാകവുമില്ല . അതിനും അടുത്ത വീടുകാര് സഹായവുമായി എത്തി . ഒരു വീട്ടുകാര് ഗ്യാസ് കൊടുത്തപ്പോള് , മാറ്റൊരു വീട്ടുകാര് റെഗുലേറ്റര് കടം കൊടുത്തു . സാധനങ്ങള് എല്ലാം ഒത്താപ്പോള് കടരുകുട്ടി ആകാശത്തും ഭൂമിയിലും അല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലായി .
.
അപ്പോഴണ് തനിച്ചു പോകാന് പറ്റില്ലെന്ന് ഓര്ത്തപ്പോഴാണ് ഇത്ര ദൂരതെക്കായത് കൊണ്ടും , രണ്ടു മൂന്നു ദിവസത്തെ പണി ആയതുകൊണ്ട്ടും , ആരും കൂടെ ചെല്ലാന് തയ്യാറായില്ല . അങ്ങിനെ പൈസ കൊടുത്തു ഒരു പണിക്കാരനെ കൂടെ കൂറ്റന് കാദര് കുട്ടി നിര്ബന്ധിതനായി .
.
അങ്ങിനെ കാദര് കുട്ടി വലിയ പെരുന്നാളിന് രണ്ടു ദിവസം മുന്പേ , ആഘോഷപൂര്വ്വം യാത്ര തുടങ്ങി . കാണുന്നവരോടെല്ലാം വലിയ സന്തോഷത്തോടെ ഉച്ചത്തില് വിളിച്ചു പറഞ്ഞാണ് കാദര്കുട്ടി പോയിരുന്നത് . വഴിയിലെ കാഴ്ചകളില് മനം മടുപ്പിക്കാതെ അയാളും പണിക്കാരനും വേഗത്തില് നടത്തം തുടര്ന്നു .
.
അങ്ങിനെ വൈകുന്നേരത്തോടെ അവര് കോഴിക്കോട് എത്തിച്ചേര്ന്നു . കോഴിക്കോട് അയാളെ ശരിക്കും അത്ബുതപ്പെടുത്തി . വലിയ കെട്ടിടങ്ങളും , നിറയെ വാഹനങ്ങളുമായി കോഴിക്കോട് അയാള്ക്ക് ഒരു ചെറിയ ദുബായ് തന്നെ ആയി തോന്നി . ആളുകള് ധാരാളം കൂടുന്ന വലിയ പള്ളിയുടെ അടുത്ത് തന്നെ ദൈവ കൃപയാല് അയാള്ക്ക് വണ്ടി വെക്കാന് ഇടവും കിട്ടി .
..
സുബി നിസ്ക്കാരത്തിന് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു രണ്ടു പേരും പള്ളിയില് പോയി പ്രാര്ത്ഥിച്ചു കച്ചവടം തുടങ്ങാന് ഒരുങ്ങി . സാധനങ്ങളൊക്കെ ഒരുക്കി വെച്ച് , സന്തോഷത്തോടെ അവര് ഗ്യാസ് കണക്ട് ചെയ്യാന് തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് , ഗ്യാസ് ഒരു കമ്പനിയുടെയും റെഗുലേറ്റര് മറ്റൊരു കമ്പനിയുടെതും ആണെന്ന് . ......!!!
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില് .
.
.
കാദരുകുട്ടി എന്റെ അയല്ക്കാരനാണ് . അവനെക്കാള് പരോപകാരിയും , മനുഷ്യ സ്നേഹിയുമായ ഒരാളെ ഞാന് അടുത്തൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ല . മനുഷ്യത്വമുള്ള ആളുകളെല്ലാം വട്ടന്മാര് ആണെന്നല്ലേ ലോകം പറയുക .അങ്ങിനെ കാദര് കുട്ടിയും അരവട്ടനായാണ് നാട്ടില് അറിയപ്പെടുന്നത് .
.
സ്നേഹിക്കുന്നതും സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നതും പാപമാണെന്ന് വരെ വിശ്വസിക്കുന്നവരുടെ ഈ ലോകത്ത് കാദര് കുട്ടി എപ്പോഴും ഒറ്റയാനായി . എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുകയും എല്ലാവരെയും സഹായിക്കുകയും മാത്രം ചെയ്യുന്ന അയാളെയും മറ്റുള്ളവര് ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു .
.
ചെറിയ ചെറിയ കച്ചവടങ്ങള് നടത്തിയാണ് അയാള് ജീവിച്ചിരുന്നത് . പ്രധാനമായും ഉന്തു വണ്ടിയില് ഓംലെറ്റ് ഉണ്ടാക്കി വില്ക്കല് , കപ്പലണ്ടി വറുത്തു വില്ക്കല് , കട്ടന് കാപ്പി വില്ക്കല് , അങ്ങിനെ പൂരത്തിനും പെരുന്നാളിനും ഒക്കെ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു കച്ചവടങ്ങള് ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം ചെയ്തിരുന്നത് .
.
വീട്ടില് വേണ്ടപ്പെട്ടവര് ഒക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും കാദര് കുട്ടിയുടേത് എന്ന് പറയാന് ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .അത് കൊണ്ട് തന്നെ അയാള് എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവര്ക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുമ്പോഴും അയാള്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം പണിയെടുത്തു .
.
ചെറിയ ചെറിയ കച്ചവടങ്ങളില് നിന്നും കിട്ടുന്ന തുച്ചമായ വരുമാനം അയാള്ക്ക് ഒന്നിനും തികയില്ലായിരുന്നു . അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒരിക്കല് വലിയ പെരുന്നാളിന് കോഴിക്കോട്ടു പോയി കച്ചവടം ചെയ്യാന് അയാള് തീരുമാനിച്ചു . ആരൊക്കെയോ പറഞ്ഞിരുന്നു അയാളോട് , കോഴിക്കോട് പോയാല് നല്ല വരുമാനം ആണെന്നും , നല്ല കച്ചവടം നടത്താമെന്നും . കോഴിക്കോട് അയാള് ആദ്യമായാണ് അയാള് പോകുന്നതെങ്കിലും , കച്ചവടത്തിന് പോകാന് തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു .
.
ഓംലെറ്റ് ഉണ്ടാക്കി വില്ക്കാന് തന്നെയാണ് അക്കുറിയും അയാള് തീരുമാനിച്ചത് . മുടക്കുമുതല് ഒന്നും കയ്യില് ഇല്ലാത്തതിനാല് , കച്ചവടത്തിനുള്ള സാധനങ്ങള് വാങ്ങല് ഒരു വലിയ കടംബയായി .അയാളുടേത് എന്ന് പറയാന് ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു പഴയ ഉന്ത് വണ്ടി മാത്രം ആയിരുന്നു . പരിചയക്കാരോട് പൈസ കടം വാങ്ങല് അയാള്ക്ക് വലിയ കുറച്ചിലായിരുന്നു .
.
എന്നാലും വിവരമറിഞ്ഞ് അയാളെ സഹായിക്കാന് പലരും തയ്യാറായി . അങ്ങാടിയില് കച്ചവടം ചെയ്യുന്ന ഒരു മുതലാളി അയാള്ക്ക് കോഴിമുട്ട കടം കൊടുക്കാം എന്ന് സംമാടിച്ചു . കച്ചവടം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചെത്തുമ്പോള് പൈസ കൊടുക്കാമെന്ന കരാറില് . കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കുറച്ചു പൈസക്ക് മറ്റു ചില്ലറ സാധനങ്ങള് ഒക്കെയും അയാള് ഒരുക്കിയെടുത്തു .
.
അപ്പോഴാണ് ഗ്യാസിന്റെ കാര്യം ഓര്മ്മവന്നത് . ഗ്യാസ് വാങ്ങാനൊന്നും അയാള്ക്ക് പാകവുമില്ല . അതിനും അടുത്ത വീടുകാര് സഹായവുമായി എത്തി . ഒരു വീട്ടുകാര് ഗ്യാസ് കൊടുത്തപ്പോള് , മാറ്റൊരു വീട്ടുകാര് റെഗുലേറ്റര് കടം കൊടുത്തു . സാധനങ്ങള് എല്ലാം ഒത്താപ്പോള് കടരുകുട്ടി ആകാശത്തും ഭൂമിയിലും അല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലായി .
.
അപ്പോഴണ് തനിച്ചു പോകാന് പറ്റില്ലെന്ന് ഓര്ത്തപ്പോഴാണ് ഇത്ര ദൂരതെക്കായത് കൊണ്ടും , രണ്ടു മൂന്നു ദിവസത്തെ പണി ആയതുകൊണ്ട്ടും , ആരും കൂടെ ചെല്ലാന് തയ്യാറായില്ല . അങ്ങിനെ പൈസ കൊടുത്തു ഒരു പണിക്കാരനെ കൂടെ കൂറ്റന് കാദര് കുട്ടി നിര്ബന്ധിതനായി .
.
അങ്ങിനെ കാദര് കുട്ടി വലിയ പെരുന്നാളിന് രണ്ടു ദിവസം മുന്പേ , ആഘോഷപൂര്വ്വം യാത്ര തുടങ്ങി . കാണുന്നവരോടെല്ലാം വലിയ സന്തോഷത്തോടെ ഉച്ചത്തില് വിളിച്ചു പറഞ്ഞാണ് കാദര്കുട്ടി പോയിരുന്നത് . വഴിയിലെ കാഴ്ചകളില് മനം മടുപ്പിക്കാതെ അയാളും പണിക്കാരനും വേഗത്തില് നടത്തം തുടര്ന്നു .
.
അങ്ങിനെ വൈകുന്നേരത്തോടെ അവര് കോഴിക്കോട് എത്തിച്ചേര്ന്നു . കോഴിക്കോട് അയാളെ ശരിക്കും അത്ബുതപ്പെടുത്തി . വലിയ കെട്ടിടങ്ങളും , നിറയെ വാഹനങ്ങളുമായി കോഴിക്കോട് അയാള്ക്ക് ഒരു ചെറിയ ദുബായ് തന്നെ ആയി തോന്നി . ആളുകള് ധാരാളം കൂടുന്ന വലിയ പള്ളിയുടെ അടുത്ത് തന്നെ ദൈവ കൃപയാല് അയാള്ക്ക് വണ്ടി വെക്കാന് ഇടവും കിട്ടി .
..
സുബി നിസ്ക്കാരത്തിന് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു രണ്ടു പേരും പള്ളിയില് പോയി പ്രാര്ത്ഥിച്ചു കച്ചവടം തുടങ്ങാന് ഒരുങ്ങി . സാധനങ്ങളൊക്കെ ഒരുക്കി വെച്ച് , സന്തോഷത്തോടെ അവര് ഗ്യാസ് കണക്ട് ചെയ്യാന് തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് , ഗ്യാസ് ഒരു കമ്പനിയുടെയും റെഗുലേറ്റര് മറ്റൊരു കമ്പനിയുടെതും ആണെന്ന് . ......!!!
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില് .
.
നിശാഗന്ധിയുടെ കാമുകന് ...!
നിശാഗന്ധിയുടെ കാമുകന് ...!
.
നിശാഗന്ധി . അവള്ക്കവളെ അങ്ങിനെ വിളിക്കപ്പെടാന് ആയിരുന്നു എപ്പോഴും ഇഷ്ട്ടം . എല്ലാവരും അവളെ അങ്ങിനെ തന്നെ ആയിരുന്നു താനും വിളിച്ചിരുന്നതും . അവളുടെ പേര് നിശാഗന്ധി എന്നല്ലെന്നു അവള് പോലും പലപ്പോഴും മറന്നു പോയിരുന്നു . എന്നിട്ടും അവന് മാത്രം അവളെ അങ്ങിനെ വിളിച്ചില്ല . ഒരിക്കലും . അത് മാത്രം അവള് പക്ഷെ അവനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടതുമില്ല .
.
രാത്രികളിലും പകലുകളിലും അവനോടൊപ്പം ലോകം മുഴുവന് കയറി ഇറങ്ങുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് ചഞ്ചലമായിരുന്നു എന്ന് അവന് നിരീക്ഷിക്കാരുണ്ടായിരുന്നത്രേ. . അവന് തന്നെ അതവളോട് പറയും വരെ അവള് അതറിഞ്ഞിരുന്നില്ല . പക്ഷെ അവളുടെ മനസ്സ് അവനോടൊപ്പം മാത്രമായിരുന്നെന്ന് അവള്ക്കു മാത്രം ഉറപ്പിക്കാനായത് അവനെ വിശ്വസിപ്പിക്കാനും ആയില്ല .
.
അത് മാത്രമായിരുന്നുവോ കാരണം എന്നവള് പലകുറി ആലോചിച്ചിരുന്നു . എന്നാല് വ്യക്തമായ ഒരു ഉത്തരം അപ്പോഴൊന്നും അവള്ക്കുമുന്നില് തെളിഞ്ഞുമില്ലായിരുന്നു . അതിനു ശേഷവും അതിനു മുന്പും അവള് അങ്ങിനെ ആയിരുന്നു എന്ന് അവള്മാത്രം അറിഞ്ഞു .
.
എപ്പോഴാണ് അവനെ അവള് കണ്ടു മുട്ടിയതെന്നു അവള്ക്കോ അവനോ ഓര്മ്മയില്ലായിരുന്നു .എപ്പോള് പരിചയപ്പെട്ടെന്നും അവര് രണ്ടു പേരും ഓര്ത്തില്ല . ആദ്യത്തെ കാഴ്ച . ആദ്യത്തെ ചുംബനം . ആദ്യത്തെ ഉപഹാരം . അങ്ങിനെ യാതൊന്നും അവള്ക്കു ഓര്ക്കാന് കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല .അങ്ങിനെ ഒന്ന് ഇല്ലായിരുന്നു എന്നതല്ല കാരണം , അങ്ങിനെ എപ്പോഴെങ്കിലും പരിചയപ്പെടാനല്ലാതെ ,എന്നേക്കും ഒരുമിക്കാനായി ഒരുമിച്ചു ജനിച്ചവര് ആയിരുന്നു അവരെന്ന് ആയിരുന്നു അവര് കരുതിയിരുന്നത് .
.
അറിയാത്ത അറിവുകളും , കേള്ക്കാത്ത കേള്വികളും കാണാത്ത കാഴ്ചകളും അവള് അവനു പകര്ന്നു നല്കി . അവനില്നിന്നു അവള് കൊതിച്ചത് സ്നേഹം മാത്രം ആയിരുന്നിട്ടും അവന് അവളെ സ്നേഹിക്കുക മാത്രമല്ല , അവള്ക്കു ആവുന്നതെല്ലാം നല്കി . സ്വയം തൃപ്തനാകുന്നതിനെക്കാള് ,അവനു വേണ്ടിയിരുന്നത് അവളുടെ സംതൃപ്തി മാത്രമായിരുന്നു . ഒരു പൂവ് മാത്രം മോഹിച്ച അവള്ക്കു ഒരു പൂന്തോട്ടം തന്നെ അവനില് നിന്ന് കിട്ടിയിരുന്നു .
.
യാത്രകളും , കാഴ്ചകളും നിമിഷങ്ങളും പകലുകളും രാത്രികളും എന്ന് വേണ്ട ഓരോ നിമിഷവും അവര് അവരുടേത് മാത്രമാക്കി . ജനനവും മരണവും തൊട്ടു ജീവിതം വരെ അവര് സ്വന്തവുമാക്കി . അനുഭൂതികളും , നിര്വൃതികളും അവര്ക്ക് മാത്രമായി . കണ്ണുനീരും വേദനകളും അവര് തിരിച്ചു കൊടുക്കാതെ അവരവരുടെത് മാത്രമാക്കി .
.
അവനു ശേഷം പ്രളയമെന്നു അവള് തമാശയായി പറയാരുള്ളതല്ലായിരുന്നു . അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനം അവന് മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് അവളെക്കാള് ചിലപ്പോള് അവനും അറിയാമായിരുന്നു .എന്നിട്ടും അവരുടെ ആ യാത്ര അവസാനിക്കാന് നേരം അവള്ക്കൊപ്പം അവന് മാത്രം ഉണ്ടായില്ല .....!!!
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്
.
നിശാഗന്ധി . അവള്ക്കവളെ അങ്ങിനെ വിളിക്കപ്പെടാന് ആയിരുന്നു എപ്പോഴും ഇഷ്ട്ടം . എല്ലാവരും അവളെ അങ്ങിനെ തന്നെ ആയിരുന്നു താനും വിളിച്ചിരുന്നതും . അവളുടെ പേര് നിശാഗന്ധി എന്നല്ലെന്നു അവള് പോലും പലപ്പോഴും മറന്നു പോയിരുന്നു . എന്നിട്ടും അവന് മാത്രം അവളെ അങ്ങിനെ വിളിച്ചില്ല . ഒരിക്കലും . അത് മാത്രം അവള് പക്ഷെ അവനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടതുമില്ല .
.
രാത്രികളിലും പകലുകളിലും അവനോടൊപ്പം ലോകം മുഴുവന് കയറി ഇറങ്ങുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് ചഞ്ചലമായിരുന്നു എന്ന് അവന് നിരീക്ഷിക്കാരുണ്ടായിരുന്നത്രേ. . അവന് തന്നെ അതവളോട് പറയും വരെ അവള് അതറിഞ്ഞിരുന്നില്ല . പക്ഷെ അവളുടെ മനസ്സ് അവനോടൊപ്പം മാത്രമായിരുന്നെന്ന് അവള്ക്കു മാത്രം ഉറപ്പിക്കാനായത് അവനെ വിശ്വസിപ്പിക്കാനും ആയില്ല .
.
അത് മാത്രമായിരുന്നുവോ കാരണം എന്നവള് പലകുറി ആലോചിച്ചിരുന്നു . എന്നാല് വ്യക്തമായ ഒരു ഉത്തരം അപ്പോഴൊന്നും അവള്ക്കുമുന്നില് തെളിഞ്ഞുമില്ലായിരുന്നു . അതിനു ശേഷവും അതിനു മുന്പും അവള് അങ്ങിനെ ആയിരുന്നു എന്ന് അവള്മാത്രം അറിഞ്ഞു .
.
എപ്പോഴാണ് അവനെ അവള് കണ്ടു മുട്ടിയതെന്നു അവള്ക്കോ അവനോ ഓര്മ്മയില്ലായിരുന്നു .എപ്പോള് പരിചയപ്പെട്ടെന്നും അവര് രണ്ടു പേരും ഓര്ത്തില്ല . ആദ്യത്തെ കാഴ്ച . ആദ്യത്തെ ചുംബനം . ആദ്യത്തെ ഉപഹാരം . അങ്ങിനെ യാതൊന്നും അവള്ക്കു ഓര്ക്കാന് കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല .അങ്ങിനെ ഒന്ന് ഇല്ലായിരുന്നു എന്നതല്ല കാരണം , അങ്ങിനെ എപ്പോഴെങ്കിലും പരിചയപ്പെടാനല്ലാതെ ,എന്നേക്കും ഒരുമിക്കാനായി ഒരുമിച്ചു ജനിച്ചവര് ആയിരുന്നു അവരെന്ന് ആയിരുന്നു അവര് കരുതിയിരുന്നത് .
.
അറിയാത്ത അറിവുകളും , കേള്ക്കാത്ത കേള്വികളും കാണാത്ത കാഴ്ചകളും അവള് അവനു പകര്ന്നു നല്കി . അവനില്നിന്നു അവള് കൊതിച്ചത് സ്നേഹം മാത്രം ആയിരുന്നിട്ടും അവന് അവളെ സ്നേഹിക്കുക മാത്രമല്ല , അവള്ക്കു ആവുന്നതെല്ലാം നല്കി . സ്വയം തൃപ്തനാകുന്നതിനെക്കാള് ,അവനു വേണ്ടിയിരുന്നത് അവളുടെ സംതൃപ്തി മാത്രമായിരുന്നു . ഒരു പൂവ് മാത്രം മോഹിച്ച അവള്ക്കു ഒരു പൂന്തോട്ടം തന്നെ അവനില് നിന്ന് കിട്ടിയിരുന്നു .
.
യാത്രകളും , കാഴ്ചകളും നിമിഷങ്ങളും പകലുകളും രാത്രികളും എന്ന് വേണ്ട ഓരോ നിമിഷവും അവര് അവരുടേത് മാത്രമാക്കി . ജനനവും മരണവും തൊട്ടു ജീവിതം വരെ അവര് സ്വന്തവുമാക്കി . അനുഭൂതികളും , നിര്വൃതികളും അവര്ക്ക് മാത്രമായി . കണ്ണുനീരും വേദനകളും അവര് തിരിച്ചു കൊടുക്കാതെ അവരവരുടെത് മാത്രമാക്കി .
.
അവനു ശേഷം പ്രളയമെന്നു അവള് തമാശയായി പറയാരുള്ളതല്ലായിരുന്നു . അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനം അവന് മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് അവളെക്കാള് ചിലപ്പോള് അവനും അറിയാമായിരുന്നു .എന്നിട്ടും അവരുടെ ആ യാത്ര അവസാനിക്കാന് നേരം അവള്ക്കൊപ്പം അവന് മാത്രം ഉണ്ടായില്ല .....!!!
.
സുരേഷ്കുമാര് പുഞ്ചയില്
Subscribe to:
Posts (Atom)